Bugün izin günüm.
Kimseye racon kesmeyeceğim.
Kimseye tehdit savurmayacağım.
Siyah gözlükleri taktım.
Korkutmak için değil biraz saklanmak için.
Çünkü insan bazen görünmeyince
daha çok kendini bulur. Yalnızlık, sessizlik...
Aynaya baktım.
Karşımdaki adamın yüzünde çizgiler var. Saçlara kar yağmış. Çizgilerin, kırçıllaşmış saçların ayrı ayrı hikâyeleri var.
“Güçlü ol” dediler yıllarca.
Güçlü oldum.
Ama kimse “yoruldun mu?” diye sormadı.
Bugün soruyorum kendime.
Yoruldun mu baba?
Yoruldum.
Ama yıkılmadım.
Yeraltının kanlı babası değilim ben.
Ben, akşam eve ekmek götürürken
omuzlarına geçim derdi çöken bir adamım.
Bu siyah camların arkasında öfke değil;
biraz kırgınlık,
biraz merhamet,
biraz da geç kalmış bir huzur isteği var. Yetmişime nasıl geldiğimi anlayamadım. Hayat kavgası içinde kendimi unuttum.
Şimdi ise yine kendimden uzaklaşıp insanların iç dünyasına yakın olmak istedim.
Çünkü anladım ki
en büyük racon,
kimseyi incitmeden ayakta kalabilmek.
Ve belki de en büyük güç,bağırmadan, kimsenin kalbini kırmadan var olabilmek.
Ben buyum işte.
Şam babası..