Sergüzeşt kitabı Samipaşazade Sezai’ye aittir. Bu kitapta ilgimi çeken bir nokta vardı. Kitapta kölelik sisteminin insana ve ahlaka nasıl bir zarar verdiği anlatılmaktaydı. Lakin bu kitabın içerisinde aşkı da barındırması ve bu aşkı sanki bir sonsuzluk gibi tasvir etmesi gerçekten ilginçti. Nasıl bir zengin erkek bir köleye aşık olabilirdi? Sanatla ilgilenen bir erkek ancak bir köleye aşık olabilirdi. Bu şekilde bahsetmekten çok hoşlanmasam da yazarın kitapta sürekli bastırarak üzerinde durduğu ve benim anladığım kadarıyla yazarın amacı kölelik sisteminin yanlış olduğunu vurgulamaktı. Ayrıca kitapta bu konu ne kadar baskın olsa kitapta Dilber’in yaşamı konu alınıyor, kitaba genel olarak baktığımızda bu konu ele alınıyor. Dilber, bir köle olarak yaşamını sürdürürken satıldığı 2. evde ilk defa bir insanmışçasına muamele görüyor. Bu muamelenin sebebi de alıcısını onun üzerinden kar etmek isteyişidir. Benim yüreğim burkuldu bu yazıları yazarken. Dilber’in yüreğini düşünemiyorum. Biraz daldan dala atlamış olsam da Dilber, sonraki satıldığı evde ressam olan Celal Bey’in onu kukla olarak kullanmasına rağmen ona aşık olmuştur. Sonrasında Celal Bey ile ortak hislerinin olduğunu fark ettikten bir süre sonra Dilber, bu evden atılıyor. Sonrası bu iki genç için cehennemden farksız. Yani Dilber , köle olduğundan ötürü bunları yaşadı. Dolayısıyla yazarın kitabı bu şekilde devam ettirmesi hoşuma gitmedi. En azından Celal Bey ile Dilber’i bir keş karşı karşıya getirebilirdi. En azından okurları umutlandırmak için... Lakin böyle olmadı. Sonuçta o bir köleydi. Kölelik sistemi bana göre çok yanlış bir sistem. Şu an resmi ve kanuni olarak kölelik sistemi yok fakat ücretli kölelik sisteminin olduğunu inkar edemeyeceğim. Bu kitapta sevdiğim özelliklerinden biri yazarın aşkı çok iyi anlatmasıdır. Sadece bu yönüyle değil birçok yönüyle kitabı beğendim. Yazarın bu kitabı yazıldığı döneme göre kitapta bu şekilde konuyu işlemesi gerçekten cesaret gerektirir.