Hayat her kadını kaçmak istediği, isteyeceği kapının önünde bekletir. Çünkü o kapıdan geçmeden, içindeki kudreti görmez, göremez.


Eşik, korkutucudur.
Bir adım sonrası bilinmez.

Ama kadın o eşiğe tesadüfen erişmez.
O eşik sebebi;
İçindeki anne sabrı,
İçindeki savaşçı cesareti,
İçindeki kimsenin görmediği diriliş direncinin bitmek bilmeyen döngüsüdür.


Gözyaşları zayıflığına delil değil,
kalp çırpınışının sebep olduğu masmavi huzura meyildir.

Nefesinin titremesi korku hissinden değil, kursağından dudağına, dudağından göğe yükselen yaşama ve yaşatma hevesinin havadisidir.

Dizleri titrer,
Omuzları düşer,
kimse anlamaz çok kez..

Ama bilir ki;
En karanlık gecenin sabahı yine pırıl pırıl,
Yine duru,
Yine umut dolu olacaktır.

Sınanmak için seçilendir her kadın.

Evet senden bahsediyorum.
Koy bak elini kalbine;
Duyuyor musun umudu?
Görüyor musun vazgeçmem diyen sesi?

O hâlde emin ol ki;
Eşik isimli vardığın yer, düşmen için değil yükselmen için önünde.

Ve sen…
Yıkılmak için değil, yeniden ayağa kalkmanın ne demek olduğunu öğretmek için varım demelisin.

Bir gün geriye dönüp baktığında, “O gün kırıldım sanmıştım, meğer güçlenmişim.” diyeceksin. İnan.

Ve işte o gün, gözlerinden süzülen yaş; şükürden olacak, şükür kokacak.

Nereden mi?
Annenden, annemden biliyorum, anadan.

Göreceksin.

Ramak Kaldı / Samim İĞDE