Dünya dönmeye devam ediyor, insanlar tanışıyor, gülüyor ve adına "yeni başlangıçlar" dedikleri o toz pembe yalanlara sarılıyor. Ama biz biliyoruz ki; bazı kalpler sadece tek bir sefer için kurulmuştur. Bir kere gerçek anlamda sevdin mi, o kapı öyle bir kapanır ki arkasından ne bir ışık sızar ne de yeni bir ayak sesi duyulur.

Çünkü gerçek bir sevda, sadece bir duygu paylaşımı değildir; bir ruh takasıdır. Sen o gün, o ilk ve tek sevdiğinde, içindeki tüm masumiyeti, tüm inanmışlığı ve o "her şey düzelebilir" diyen çocuksu umudu verdin. Karşılığında ise koca bir boşluk aldın.

Bir orman bir kez yanar; geri kalan her şey sadece küllerin üzerinde biten zayıf otlardır.

Sende biliyorsun ki bu bir inat değil, bir tükenmişlik. Bir insanın gözlerine bakıp, orada kendi sonunu gördükten sonra, başka bir çift gözde "merhaba" arayamazsın. Ben o hakkımı kullandım. Ben o kumarı oynadım ve kaybettim.

Sevmek, bir kez verilen bir sözse eğer; ben o sözü tuttum ve o sözle beraber bittim. Şimdi kim gelirse gelsin, hangi bahar kapımı çalarsa çalsın; içeride kimse yok.

Eğer bu satırları okuyorsan, bil ki bu bir sitem değil; bu, içinde senin adın geçen son kalbin mühürlenişidir.

Sana bakarken hep şunu düşündüm: İnsan ömrü boyunca kaç kez gerçekten "evinde" hisseder? Ben senin gözlerinde o evi buldum. Kapısını üzerime kilitledim, anahtarını ise okyanusun en derin yerine, ruhumun yanına fırlattım. Şimdi herkes benden o kapıyı başkasına açmamı, yeniden "sevebilmemi" bekliyor. Bilmiyorlar ki; ev yıkıldı, anahtar kayboldu ve ben hala o enkazın altında seninle yaşıyorum

Bazı yaralar iyileşmez, sadece onlarla yaşamayı öğrenirsin. Ama bazı sevdalar bitmez; sadece sahibiyle birlikte toprağa gömülür.

Senden sonra gelen her şey, sadece birer "gölge" olacak. Kimse senin gibi gülmeyecek, kimse adımı senin gibi eksik bırakmayacak. Sen benim hayatımdaki o tek kurşundun; ben onu kalbime sıktım. Şimdi kanayan yerimi kimse dindiremez, çünkü o yaranın içinde hala sen varsın.

Eğer bir gün bir başkasının elini tutarsan ve kalbin sızlarsa şunu hatırla: Dünyanın bir yerinde, senin için dünyayı kapatmış, bir daha asla "seviyorum" demeyecek olan bir ruh var.

Hani bir keresinde hiçbir şey demeden sadece birbirimizin gözlerine bakmıştık ya... O an dünya durmuştu, zaman silinmişti. Sadece senin nefesin ve benim o saniyede verdiğim o gizli söz vardı: "Seni her şeyden, herkesten çok..." demiyordu o sessizlik; "Senden başkası olmayacak" diyordu.

İşte ben o sessizliğe sadık kaldım. Sen o anı belki unuttun, belki bir hatıra çekmecesine kaldırdın; ama ben o andan bir santim bile ileriye gidemedim. Saatlerim hala o saniyeyi gösteriyor, kalbim hala o bakışın esiri. Şimdi kim gelirse gelsin, kim elimi tutarsa tutsun; ben o gün, o bakışta seninle kalmayı seçtim.

Bir insanın kalbi bir kez gerçek sahibini bulunca, geri kalan her şey sadece birer misafirdir. Ve ben, kapımı senden sonra gelen her misafire sonsuza dek kapattım.

(KOR)