ÖĞRETMEN LİSELERİ( Yüksek Öğretmen Okulları ve Köy Enstitüleri)

Ne zamandır aklımda gönlümde yazayım diyorum sözcükler , yazma gücüm yetersiz geliyor.

Ağrı Öğretmen Lisesi ikinci sınıfın ikinci dönemindeyim. Başarılı görülen öğrencilerden biriyim. Bir gün Okul müdürümüz Turgut Neşeli bey nöbetçi öğrenciyle beni yanına çağırdı. Ben biraz ürkmekle birlikte merak ettim. Hata veya yanlış bir şey yaptığımı hatırlamıyorum. Acaba acaba??? Odasına gittiğimde hazır ol vaziyetinde karşısında durdum. Bana karşısındaki sandalyeyi işaret ederek oturmamı benimle konuşmak istediğini söyledi. Ben ufak tefek halimden biraz daha küçüldüm. İşaret edilen yere oturdum. Söze şöyle başladı:

- Benim Okul Müdürünüz olarak en takdir ettiğim, çalışkan, değerlerine bağlı, milliyetçi ve güvenilir olarak gördüğüm en başta gelen öğrencimsin. Seni Ankara Yüksek Öğretmen Okulu sınavlarına girmek üzere seçtik, (Tabii kurula da sunacağız). Senin kendin kadar güvendiğin başka arkadaşların varsa liste yap bana getir. Tabii ders notları da göz önüne alınacak.
Ben korkarak ve daha da küçülerek girdiğim müdür odasından dimdik vakur ve kendime güvenerek çıktım.
Kendimce adaletli bir biçimde bir liste verdim Okul Müdürüne. Daha sonra kurulda bu listeye eklenen veya çıkarılanlar oldu. Sonuçları kuruldan çıkan öğretmenler öğrencilerine kutlayarak söylediler. Bana kimse söylemedi neredeyse ağlayacağım.
Müdür bey yanıma geldi kutladı. Çok mutlu oldum tabii…
Ankaraya yolu düştüğünde ziyaretime geldi ve öğrencisi olduğum için gurur duyduğunu söyledi.
Tanrım Turgut Neşeli beye, Kimya öğretmenim Mehmet Duman beye rahmet eylesin. Toprak incitmesin, yerleri uçmak olsun.
Kalanlarına sağlık, sabır ve mutluluk dilerim.
Ayrıca sınava kadar bize ek çalışmalar yaptıran İdealist Matematik öğretmenim Gülsüm hanıma, sert görüntüsünün altında kocaman bir anne şevkatine sahip Huriye öğretmenime ve emek veren tüm öğretmenlerime teşekkürü borç bilirim. Sevgileri hep gönlümde, göçenlere dualar dilimde…..

ÖĞRETMEN OKULU VE BEN

Kendimi
Öğretmen okullarının ,
Buğulu koridorlarında,
İrfan kokan sınıflarında,
Malzemesi noksan laboratuarlarında,
Boşken bile bir şeyler anlatan,Mekanlarında unuttum.
Yüksek öğretmenlerde..
Çapa’da,Hasanoğlan’da,Ladik’te, savaştepe’de,
Amasya’da,Ağrı’da vb..vb..vb….
Hep öğrenmeye devam eden,
Öğrenmenin ve öğretmenin açlığıyla…
Kayboldum..

Benim gibiler kaybolsun diye,
Nesli tükensin,yok olsun diye,
Adlarını değiştirdiler,amaçsız hale getirdiler,
Yüz atmış altı,yüz eli,yüz otuz,
Yüz yıllık okulların…

Kininin sahibi bir nesle,
İdealinin, sevgisinin sahibi bir nesli feda ettiler,
Sanki i kisi bir arada olamazmış gibi..
Oralarda köylü çocukları,
Düşük gelirli başarılı aile çocukları,
Eğitim alırlardı…
Bunu başarısızlığından,
Çocuğunu yurt dışında parayla okutan,
Siyasetçiler anlayamazdı…
Garip gurabanın fakir fukaranın,
Çocukları eğitim alırdı,
“Şansları olurdu ülke kalkınmasına katkı için.”
Zengin olmak,cep doldurmak değildi amaçları,
İdealleri vardı…

Hangi ölçü aletiyle ölçüldü de,
Faydasız ilan edildi,geçersiz oldu.
Sanki onların gönlündeki idealleri anlamamışlar gibi,
Sanki yerine yeni idealler getirilmiş gibi…

Kurumlar kültürlerinin hafızalarıdır,
Hafızasız milletler sadece lafta vardır.
(DxG)