Kendisi de farkında büyüdüğünün. Alınan elbiseler, oyuncakları, gittiği anaokulu için alınan araç-gereçler ,kahvaltıda paşa çayı içmeye başlaması büyüdüğünün işaretleri Efe’nin.
Bahçede oynarken çimlerin arasında evine gitmeye çalışan bir tırtıla " Ben de senin gibi tırtıldım geçen yıl ,sürünüyordum. Fakat şimdi büyüdüm " demişti.
Artık büyüdüğünü herkes fark etmiş , burnunu, yanağını ezmek yerine ellerini uzatıp tokalaşmaya başlamışlardı büyükleri.
Fakat yine de büyümek daha farklı olmalıydı Efe’ye göre.
Eksik olan bir şey hissediyordu.
Ne olduğunu tam çıkaramıyordu.
Kesin olan bir şey vardı ; bir eksik var.
Anaokulundan arkadaşı olan Kerem ona kardeşinden bahsetmişti .
Yaramazlığından, etrafı yıkıp dökmesinden, ağlamasından, altını kirletmesinden , oyuncakları kırıp dökmesinden.
"Benden çok şey öğreniyor" demişti Kerem.
Bir abi olarak ona oyuncaklarını kullanmasını, yürümesini, konuşma, tırtıl gibi sürünme, koltuğun kenarına tutup ayağa kalkma eğitimi verdiğini anlatmıştı.
Daha dört aylık olan kardeşinin ona "abi" demeye çalıştığını da .
Büyüdüklerinde Kerem’in yanında, ona destek veren ,beraber oyun oynadığı , ve abisinden her gün bir çok şey öğrenen bir kardeşi olmuştu.
Kerem kardeşinin sayesinde "abi" olmuştu.
Artık o da ailenin büyüklerinden biriydi.
Efe Kerem’in anlattıklarını dinlerken kendisini düşündü.
Bir an kardeşi olduğunu ve ona "abi" diye seslendiğini düşündü.
Onun elinden tutuğunu , yürütmeye çalıştığını , mamasını yedirirken düşündü kendini.
Beraber top oynadıklarını , kardeşinin topa vuramadığını düşündü.
Ve içinden " Kardeşim olursa onunla çok güzel oyunlar oynayacağım, maç yapacağız beraber" dedi.
Ve bütün arkadaşlarına artık kendisinin de " abi" olduğunu söylediğini hayal etti.
Nasıl kıskanacaklardı kardeşi olmayanlar onu.
Akşam annesine sarıldı ve " Anneciğim ben de kardeş istiyorum" dedi.
Ben de "abi" olmak istiyorum.
Ne mutlu Efe gibi kardeş isteyen çocuklara.
Onlar abi olacaklar.
Kardeşi olmayanlar ne kadar büyürlerse büyüsünler gerçek bir "abi" olamayacaklar.