Antonius;
gözyaşı şişemi getir,
İki bardak doldur,
Biri Galatasaray
Diğeri babam için.

Çocuktum,hep Metin anılarını anlatırdı rahmetli babam.Balta limanı hastanesi koridorları kaçak iki hastanın peşine düştüğünde,kaybetmişlerdi statta iki sevdalı yüreği.

Mecidiyeköy, bir resim tarifiydi on yaşında renklere aşık olan çilli çocuk için ve kırmızı koltuklar söylenecek ebedi bir şarkının en yakın dostları olmuştu.

Bostancı,Kadıköy,Sirkeci,
tren,Florya,fayton,Gestapo Salih; Oğlum yerini al,oğlum adamı kaçırma ve arada yalandan antrenmanı kaytarma..

Hey gidi günler..

Salih hoca yok artık,Allah gani gani rahmet eylesin.
Sımsıkı parmak uçlarında gol yememek için uğur olurduk hep. Sigara heybetli bir katran karası
gününün ışımasıydı ciğerimi delen. Bölmüştüm günlerimi, hafta sonu sendin, bir de yangın yeri

şiirime dokunan naif hüzün..

Milan maçı sonrasıydı sanırım, Kadıköy’e nasıl geldim hatırlamıyorum,sonrası tamı tamamına
on gün boyunca serum, sepet, iğne...

Biliyorum meşhur final maçını yazmazsam kızacaksın.İnanmak
yanılmamış olmanın verdiği gururu sana borçluyum, ne mutlu, ne mutlu...

Alparslan ağabey artık aramızda yok, içimi titreten en güzel biçimdi o, asaleti ve kişiliği, mücadele ve kararlılığın yılmaz savunucusu...
Işık piyano notalarıyla uğraşırken, sen ’sarı ile kırmızı ’nakaratı işledi ben gibi gönlüne. Zeynep ablası ile geliyor seni seyretmeye, anneanne, dede ve öğretmen kumpasından zor kurtardım onu.

Çok şükür sarı ile kırmızı atkısında sevdası..

Derbi maçları izlemezdi babam ne radyo ne televizyon,kapanırdı odasına,ondan mıdır nedir?
Ben de penaltı seyredemem, aman canım sen de diyebilirsin fakat gerçek bu.

En büyük sırrım ve babamdan kalan en büyük mirastın sen. Florya topraktı ,Florya tozluydu
Güneş ezber etmişti teri ve yılmamayı.
Öğrettin bize hayatı.
O hayatın içinde;
Hep umut vardı,
hep yapabiliriz vardı.
Sen bu toprağın sesi oldun.

’Başarılar gelir geçer
Asaletin sana yeter’

Tarifi imkansız bir bahtiyarlık sana yazmak.

Daima sevgi ve saygıyla.


Sevgiyle kal...