Anadolu’da çok anlatılır, biraz masal biraz ders gibidir. Anlatayım:
Bir köyde kurnazlığıyla bilinen bir tilki varmış. Her gece gizlice komşu köydeki bir adamın kümesine girer, tavukların altından yumurtaları çalar, kimseye de fark ettirmezmiş.
Tilki her seferinde şöyle düşünürmüş:
“Ne olacak, bir yumurtadan kim fakirleşir ki?”
Günler böyle geçerken tilki şişmanlamış, keyfi yerine gelmiş. Ama açgözlülük bu ya, bir gece yine kümesine girmişken bir yumurtayı değil, hepsini almak istemiş. O sırada horoz ötmüş, köpek uyanmış.
Tilki kaçmaya çalışmış ama bu kez yavaşlamış, çünkü başkasının kümesinden yediği yumurtalar ona yük olmuş. Köpek yetişmiş, tilki canını zor kurtarmış; yumurtalar kırılmış, karnı da aç kalmış.
Ormana döndüğünde kendi kendine demiş ki:

“Ben tokken bile çalmaya gittim, sonunda aç kaldım. Demek ki başkasının kümesinden gelen yumurta, tilkiyi de doyurmuyormuş.”


Haram lokma kısa süreli doyurur, ama sonunda utanç, zarar ya da kayıp getirir.
İnsan da tilki gibi; hakkı olmayanı alınca, eninde sonunda yükünü taşır.

mesakin-07/02/2026