Şubat 2026 – 3. yıl dönümü

O gece de şu an olduğu gibi Gaziantep’teydim.
Saat 04.17.
Yattığım yerden birden kendimi yerde buldum.
Yer sallanıyordu, duvarlar çatırdıyordu, camlar patlıyordu.
İnsanların çığlıkları, betonun iniltisi, her şey birbirine karışmıştı.
Bir şekilde kendimi dışarı attım.
Sadece soğuk, sadece korku, sadece “öldüm mü yoksa yaşıyor muyum” sorusu.

O gece Gaziantep’teydim.
Şehir yıkıldı.
Binalar devrildi.
Aileler enkaz altında kaldı.
Komşular komşularını arıyordu, çocuklar annelerini, anneler çocuklarını.
Ben de sokaklarda kaldım.
Bir köşeye kıvrıldım.
Ama üşüyordum.
Hem bedenen, hem ruhen.

Sonra gün ağardı.
Yardım bekledik.
Ama yardım gelmedi.
Ya da geldi ama bize gelmedi.

O gece de şu an olduğu gibi Gaziantep’teydim
Ve şimdi, tam üç yıl sonra, hâlâ aynı şehirdeyim.
Hâlâ aynı soğuğu hissediyorum.
Hâlâ aynı çığlıkları kulaklarımda duyuyorum.
Ama en çok duyduğum şey, o geceden sonra başlayan başka bir yıkım: insanların ikiyüzlülüğü.

Depremden sonra derneklere gittim.
Ankara’da, İzmir’de, her yerde aynı hikâye.
Kapılarını aşındırdım.
“Depremzedeyim , evim gitti, bir battaniye, bir çorba, bir dilim ekmek…”
Cevap yok.
Bir dilim yavan ekmek bile yok.

Ama aynı günlerde, aynı kapılarda, arabasıyla gelenler, biraz parası olanlar, “efendim hoş geldiniz”lerle karşılanıyordu.
Fotoğraf çekiliyor, paylaşılıyor, “bakın ne kadar yardım yaptık” diye hava atılıyordu.
Ben kapıda titrerken onlar içeride çay içiyordu.
Ben soğukta beklerken onlar “hemşerilik” nutukları atıyordu.

O gece enkaz altında kalanlar öldü.
Ama asıl öldüren şey deprem değildi.
Asıl öldüren şey, depremden sonra ortaya çıkan o yüzlerdi.
Zengin görünce eğilen, garibana sırtını dönen, camide dua edip dışarıda vicdansız olan o insan müsveddeleri.

Şimdi üç yıl geçti.
Gaziantep hâlâ yaralı.
Ben hâlâ yaralıyım.
O gece de şu an olduğu gibi Gaziantep’teydim.
Ve hâlâ buradayım.
Hâlâ aynı öfkeyle, aynı yara ile, aynı “hakkımı helal etmiyorum”la.

Bir dilim ekmek bu kadar mı zor be adam?
Bir insan bu kadar mı değersiz olur?
Bir hemşeri bu kadar mı kolay unutulur?

O gece enkazdan çıktım.
Ama asıl enkaz hâlâ içimde.
Ve o enkaz her 6 Şubat’ta, her soğuk gecede, her yalnızlıkta yeniden yıkılıyor.

Yazıklar olsun size.
Gerçekten yazıklar olsun.

Gazi Şahin
6 Şubat 2026 saat:04:09