“Dağların ardında saklıdır en gizemli hikâyeler,
Uğrunda bir ömür tırmanmak ister.”

Dağlara resmettim, yokluğundan kalan parçaları. Her yankıda dağlar kadar ses verdim resmine. İçimdeki ses engel oldu, resmini öldürmeye. Kuyuya hapsettiğim bir aşkı dondurmaya. Resmi seyre daldım senden habersiz. Hülyalara uyandım, uykulardan geçip. Resim her sabah yeniden canlandı.

Birbirlerini gerçekten sevdiğini söyleyen insanların kavgalarına şahit oldum. Biliyorum, mutlu görünen insanlar kadar kavga eden insanlar da göründükleri gibi değiller. Ama herkesin kimi ne için sevdiğini hissetmem için zaman gerekti. Sorgulamadan sevmek olmazdı. İlle de bilmek gerekti niçin sevdiğini insanların birbirini. Kendisi için sevenler benciller derdi bilge adam. Onun rızası için sevmeliyiz derdi annem.

Sana bilinmeyen zamanlardan, hiç duymadığın ahlardan bir buket getirdim şimdi. Gecesi sensiz, gündüzü sana tutulan oruçlardan bir iftar getirdim. Gözyaşlarımı anlatmayacağım şimdi sana. Onlar gözlerinde mayalandı. Her baktığımda sana, o gözler beni anlattı. Ürkek yanlarımızı, hiç söylenmemiş sevgi sözcüklerini çaldım gözlerinden ve sessizliğe mühürledim yeniden. Vakti gelmeden edilmiş yeminlerin, arkası gelmeyen cesaretlerin ve söylenmeyi bekleyen sözlerin tuzağında bir adım geri çekildim, koşmak isterken sana. Belki daha hızlı gelebilmek için bir kaçıştı bu senden, belki unutmak için seni, yenilgileri kabul edişti. Hiç kimse bilmedi.

Dağların deviremediği yükler taşıdım gönüllü bir hamal gibi. Nice yollardan önce ve sonra hep sevmeyi seçtim, hiç bilmediğin kadar. Dağlar taşıyamaz derdi yine bilge adam, insanoğlunun taşıdığı yükü. O zaman anladım, kalbimin dağlardan daha büyük olduğunu.

Büyük yürekler, büyük aşk ister. Onlar aynanın öteki yüzünü de görmeyi diler. Gözlerinin ardındaki bilinmeyene vuruldum. Dağların ardındaki sırlar gibi, bulmak için seni, yola yüreğimi koydum. Yürek isyan nedir bilmedi.

Yıllar değişse de değişmez şarkısı aşkın. Radyodan Yücel Arzen çalar, kimseler bilmez. Bak şu kalbimin işine, saldı sevdayı başıma.

Bir daha dünyaya gelsen, yine sever de söylemez misin sen de? En mahrem sırları açmış gökyüzü, bir itirafı bekliyor oysa. Kimseler bilmesin, dediğimiz aşklar tarih yazıyor hâlâ. Yar dediklerimiz uçurumu oluyor yürek iklimlerimizin. Fırtınalar esiyor öyle ki bahar mevsiminde bile. Sen şimdi herkesten uzakta, hangi şehirdesin? Kimseler bilmez, kim bilir, hangi derin dertler içindesin?

Seni sevmek bir ömrün belgesiymiş. Karnesini alıp da ötelere gitmek gibi. Bu adımlar benim değil, bunlar hep aşkın işleri. Sana kavuşmak bile, sonu olmayan düğünler gibi.

16 Ocak 2012