Kitap okumak, sadece düşünsel bir faaliyet değildir.Estetik,meraksal ve yaşamsal bir eylemdir aynı zamanda.Düşünün;hiç tanımadığınız bir kişinin dünyasıyla tanışıyor,onun eseriyle çay içiyor,odanıza misafir ediyor,onu dinliyor,onun dünyasına dahil oluyorsunuz.

Okuma eylemi arttıkça,artık seçici davranmaya başlıyor ve odanıza misafir ettiklerinize daha fazla özen gösteriyorsunuz.
Okudukça,onlara olan dokunuşlarınızın farkındalığı artıyor.Bu sadece bir " anlam arayışı" olarak değerlendirilmemeli.Yaratıcılık,keşfetme duygusu ve tutkunun üreticisi olarak eylemek ve bu kaotik dünyaya meydan okumak...Doğal olarak bedelleri olacaktır.Çünkü ,bu eylemde bulunanların sayısı maalesef az.

Dolayısıyla; hafif hafif bir yalnızlık rüzgarı eser.Sanki bir tercihte bulunursunuz.Ya odadaki misafirler ya da dışarıdakiler fakat odadaki misafirler iyi ağırlanır ve iyi algılanırsa ,dışarıdaki potansiyel de iyi değerlendirilebilir.
Ve şu kritik soru sorulur:
Yaşam ,okumak için iyi bir alan ve iyi bir süre mi ?Bu sorunun cevabı kişiden kişiye değişebileceği gibi,cevap anlamdan anlama da değişebilir.

Bu yüzden; artık soruların sayısı artar.Neden okuyorum ?Nasıl okuyorum?Okuduklarım, kendime ve yaşama katkı sunuyor mu ?Okuduklarımla yüzleşebiliyor muyum ?
Sorular ,başlangıçta bazen yorucu,bazen depresif,bazen de yıpratıcı etkilerde bulunabilir fakat zamanla soruların net cevabı mutlak olarak bulunmasa da ki bulunması doğal değil,bireyi yoğrur ve bu kendimizdeki kırılgan,hassas,güçlü,güçsüz, diye nitelendirebileceğimiz özelliklerin fark etme bilincimizi arttırır.

Zamanla içimizdeki değerleri keşfettikçe ; kendimizi,ailemizi, toplumumuzu, dünyayı ve evreni analiz etme ve bu perspektifimizi zenginleştirme şansına sahip oluruz .Bu, hak edilen bir haz’ dır fakat bu haz bencilce değildir.Bu haz verilen bedellerin toplumsallaşmasıdır.Filozofların yaşam hikayelerine ve eserlerine baktığımızda bu ifadenin temelini fark edebiliriz.

Mesele; bu yola girme cesaretinde bulunmak ya da bulunmamak.Bu cesareti yakalayacak motivasyon koşullarını sağlamak ,kolay bir eylem değildir lakin yaşamın kısa bir süre olduğunu ve yaşama bir defa geldiğimizi düşündüğümüzde:şu sözleri söyleyenler geçti bu dünyadan:Ben bu yola girdiğime pişman değilim, Gökyüzü’ nün ahengini gördüm, yeryüzünün bir puşt panayırı olduğunu da gördüm, uçmak için kanatlarını feda edenleri,Güneş’ e yürümek için ayaklarını kaybedenleri gördüm.

O zaman ; okumak için, kulaklarımız bu sözleri duymaya hazır mı ?