1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
84
Okunma
"Kirli bir akıntıyı, saflığını bozmadan içeri alabilmesi için insanın deniz olması gerekir." demiş Nietzsche.
Aklıma feleğin çemberinden geçmiş bir ablaya, dünyanın kahrı bellediği dertlerini anlatan birinin imgesi düştü. Kirli bildiği, utandığı, öfkeyle anımsadığı hataları loş bir ışık bağlamında kafesinden kurtulan kuşlar gibi odada özgürce dolaştı. Öyle bir deniz bulmalı ki, herkese yetecek kadar merhameti olsun. Ne kadar kusarsan kus, kirlenmesin.
Bir yandan da düşünmeden edemedim, denizin kendisi olabilmeyi. Belki de içimde çok büyük hataların yanında, dünyanın bütün güzelliklerini de barındırmayı. Böylece hiçbir hatamda cehennem zebanisi gibi korkunç hissetmemeyi. Bunları düşünürken öyle bir an geldi ki varolmuş her iyilik ve kötülüğü yutmak iştahıyla kuşandım.
5.0
100% (1)
Cevap Yaz