Bazen insan uyuyamıyor. Modern tıp buna kılıfını buldu: stres bozukluğu, fibromiyalji, tükenmişlik sendromu…

Aslında bu, aldanmaya müsait yüreklerin sürekli aldandığı bir dünyada, sanki topluca özür dilenecekmiş gibi bekleme hâli. Böyle söyleyince kulağa pek havalı gelmiyor ama bence gerçek bu.

Görülmeyen ve duyulmayan ailelerde yetişen çocukların erişkinliğe geçişi sancılı olur. Şanslıysanız, duygusal zekâsı yüksek bireylere dönüşür ve kırkınıza varmadan belki yetişkin olabilirsiniz. Ama balıkçılar sizin çocuksu ruhunuzu anında fark eder. Oltaya takıldığınızı bile anlamadan en güzel duygularınızı hediye edersiniz.

Yaralı ağzınızla her denize geri dönüşünüzde biraz daha güçlenirsiniz; gülümsemeniz de sizinle birlikte büyür. Ama geceleri, ansızın, o yaralar sızlar. Bunları konuşmayız çünkü kimsenin umrunda değildir. Sen her daim işleyen bir sistemin parçası olmak zorundasındır.

İnsanların saatlerce bir odada günü tüketmesinden, tanımadığı insanlarla günleri devirmesinden, kendine günde sadece dört saat ayırabilmesinden doğan ruhsal ve bedensel çöküşe duyulan isyan dillendirilemez. Yoksa zayıf halka olursunuz.

Kiminin nefes almak için güvenilir sığınakları vardır. Sen ise en fazla babanın kabanıyla geziyorsundur. Omuzlarında taşıdığın şey yünden bir kumaş değil de, sıcak bir aileden çıkan ebeveynlerinin güçlü sarılmasıdır adeta. Evet, kimi çocuklar hiç şımartılmamıştır; “baba evi” denen yurdu sadece bir durak olarak yaşamışlardır. Varılan yer değildir. Ve tam da bu yüzden bazen hüzünlenişimiz bir şımarma değildir.

Belki de bu yüzdendir, derin nefes alamadan, sürekli “kaç” modunda yaşayışımız. Modern dünya bunu da avucunun içine almış; yoga sunuyor. Ama kimse şunu söylemiyor: Bu kadar sevgisizlik, hoşgörüsüzlük, sahtekârlık, görmezden gelme ve hızlı yaşam bu bedenleri tüketti.

Her şeyi doğallık, samimiyet ve yavaş bir yaşamla güzelleştirebilirdik. Dünyada yaşanan tüm çirkinlik ve kötülüklere rağmen. O zaman uykularımız da derin ve uzun olurdu.

T.B.B.
03.02.2026, 00:43