Şubatın çığlığı kalbimde dolanmaya başladı; fırtınanın yüreğimdeki yaralı çocuğu uyandırmaya çalıştığı o çelişkili zamanlardan taşındım. Ben artık sana nefes olmam. İnsan, en çok başkasından gittiğinin farkına vardığında kendine geliyor; ben artık kendime geldim. Alaturka sevmişim, sen ne anlarsın? Şimdi bir ney, bir kelimeye keman; damgalı bir Şubat’a nispeten kaderi sensizliğe, şerefine içtiğim bir mutluluk say. Elleme sevdayı, uyusun; zaten sana uyanıp neden bir daha kahrolsun? Şubatın tımarhanesinden kaçırdım aklımı, yoluna atılan adımlar yokluğuna dar sokakların alternatifi oldu. Bak, çiçek bahar ister; gönlü hep mi kıyam, bir cesaretle yüzü gülmek ister, hep mi gözü yaş bekler? Gideni kabul ettim. Ziyaret bu kez kaybetmekten memnun. Merdivenleri hızlıca çıktı güneş; yanmaz kalp, buza hayran olup donmaz bekleyiş. Unutuşun kül tablasında kül olur aşk. Şubatın çığlığı duyuldu ve sustu; kediler martta miyav diyecekti aşka, ben dinlemedim. Şubatın çığlığı duyuldu; ben sustum.
Dilara AKSOY