Sabahın Soğuğunda Bir İyilik Mucizesi

18 Eylül 2025, Perşembe. Saat tam 04:40’ı vurduğunda, İzmir’in serin sabah havası henüz uyanmamışken, ben evimin kapısını usulca kapattım. Elektrikli motosikletimin anahtarını çevirdim ve gazı kökledim. Hedefim Menemen’in Koyundere mahallesiydi; yol boyunca tam 28 kilometre uzanan bir macera. Altın Yol’dan başlayıp Turan, Soğukkuyu, Örnekköy, Şemikler ve Çiğli üzerinden Egekent 2’ye doğru yol alıyordum. Geceyi delip geçen farlarım, boş yolları aydınlatıyordu. Rüzgâr yüzüme çarpıyor, özgürlük hissi damarlarımda dolaşıyordu. Ama hayat, bazen en beklenmedik anda bir oyun çevirir.

İlk işaretler, motorun hafif bir iniltisiyle geldi. Güç kaybı... Hızım birden bire erimeye başladı. 50 km/saat’ten 20’ye, oradan da 10’a düştü. Kalbim göğsümde gümbürderken, dörtlü sinyalleri yaktım ve yolun en sağına yapıştım. Trafik uyanmaya başlamıştı; arkamdan gelen farlar, birer birer canavar gibi yaklaşıyordu. Tehlike her an başımı kaldırıp bakıyordu. Bir yandan gaza basıyor, bir yandan yol kenarında sığınacak bir liman arıyordum. Soğuk, kemiklerime işliyordu; ellerim gidonda donuyordu. "Dayan," diye fısıldadım kendime, "sadece biraz daha..."

Derken, karanlığın ortasında bir ışık süzmesi belirdi. Yolun sağında, mütevazı bir tabela: "Çorbacı Ali Usta". Kalbim hızlandı – sanki kaderin eli beni oraya çekiyordu. Motosikleti zor bela sürükleyerek girişe yanaştım.dışarıda sigara içen birkaç genç duruyor’du onlara merhaba dedikten sonra motorun için jarj gerektiğini ve motorsikleti’mi burada jarj edip edemiyeceğimi sordum gençler de bana Ağabey sahibi içerde söyleyin izin verirse elbette jarj edebilirsiniz dediler bunun üzerine restorant’a doğru yürüdüm Restoranın giriş kapısı önünde duran beyefendiye sordum: "Motoruma elektrik lazım. Biraz şarj etmem gerek, diye rica’da bulundum Meğer o kişi, restoranın sahibi imiş; o da Akgün Bey çıktı.

Durumumu anlattım; sesim titriyordu soğuktan ve yorgunluktan. Ama o... O kadar nazik, o kadar anlayışlıydı ki, sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi. "Gel, birlikte bakalım," dedi. Motosikleti prize taktık; şarjı en az bir saat beklemem gerekiyordu. Ben dışarıda kalırken, o iş yerine döndü. Dakikalar geçerken, hava iyice ısırıyordu. Tam o sırada, bir çalışan yaklaştı: "Patron gönderdi, çayınızı için." Sıcak bardak elimde erirken, içim ısındı. "Teşekkürlerimi iletin beyefendiye," dedim, minnetle.

Saat 05:15’i gösteriyordu. Çayımı yudumlarken içeri geçtim; bir masaya çöktüm, yorgunluğum omuzlarıma yük olmuştu. İki-üç dakika sonra, masama bir kiremit kase geldi: Dumanı tüten mercimek çorbası, yanında turşu, zeytin, közlenmiş biberler... Garnitürler adeta bir ziyafet sofrası. Mahcup oldum; adam beni tanımıyordu, ben onu bilmiyordum. Ama bu jest... Bu, sadece bir kase çorba değildi; bir kalbin sıcaklığıydı. "Çorbacı Ali Usta" diye bildiğim yerin, Akgün Bey’in eniştesi olduğunu öğrendim sonra. Mekân, o kadar nezih, o kadar davetkârdı ki, duvarlardaki sadelik bile iştah açıyordu. Akgün Bey’e teşekkür ettim, utangaç bir gülümsemeyle çorbaya kaşık saldım. Yanındaki kaşarlı tırnak pide? O bambaşka bir seviyeydi – çıtır, sıcak, çorbayla dans eden bir lezzet bombası.

Bir saat, sanki bir ömür gibi geçti. Gördüklerim sadece çorbanın muhteşemliği, çayın demli tadı ya da mekânın huzuru değildi. Asıl gördüğüm, nadir rastlanan bir vicdan, bir kalp... Yemekten sonra, on-on beş dakika sohbet ettik; hayatın küçük sırlarını paylaştık. Telefon numaralarımızı verdik – belki bir dahaki yol macerasında haberleşiriz. Saat 06:30’a geldiğinde kalktım. "Sizin gibi bir insanı tanıdığım için çok şanslıyım," dedim, gözlerim dolu dolu. "Allah’a emanet ol." O gülümsedi, ben motosiklete atladım. Motor bu sefer uslu uslu çalıştı; yoluma devam ederken, içimde bir ışıltı vardı. O soğuk sabah, bir iyilik mucizesine dönüşmüştü.

Hayat, bazen bir arıza, bazen bir kase çorba ile bizi en güzel sürprizlere hazırlar. Çorbacı Ali Usta... O isim, artık benim için bir efsane.

Gazi Şahin
Şair Ve Yazar
20 Eylül 2025 Cumartesi
İzmir