Maalesef zamanla insan ilişkileri sessizce eridi. Kimse yüksek sesle fark ettiğini söylemedi ama hepimiz içten içe gördük: Selamlar azaldı, bakışlar kaçtı, gönüller kapılarını kilitledi. Öyle anlar oldu ki, aynı apartmanda yaşadığımız insana uzaktan bir “merhaba” demeyi bile kendimize çok gördük. Sanki selam verirsek borçlu çıkacakmışız gibi… Sanki bir gülümseme fazla, bir hâl hatır gereksizmiş gibi.

Oysa mesele ne kadar da basitti. Bir selam, bir duruş, bir insanca dokunuş. Ama biz zorlaştırdık. Modernleşmenin, modelleşmenin, “herkes kendi yoluna” anlayışının içinde; komşuluğu unuttuk, dostluğu erteledik, sevgiyi aceleye getirdik. Herkes meşguldü, herkes yorgundu ama kimse kimseye vakit ayıramayacak kadar da önemli değildi aslında.

Aynı sokaklarda yürüdük, aynı havayı soluduk ama göz göze gelmemek için başımızı öne eğdik. Bir çayın buharında kurulacak bağlar, telefon ekranlarının soğuk ışığında dağılıp gitti. İnsan, insana yük oldu. Tahammül, sabır ve anlayış; eski bir masal gibi anlatılır oldu.

En çok da buradan yaralandık. Kalabalıkların içinde yalnız kaldık. Yan yana yaşadık ama birbirimize değmeden. Gürültü arttıkça içimiz sessizleşti. Konuşmayı değil, susmayı öğrendik. Ve bu suskunluk, en damarlı yerimizden vurdu bizi.

İşte bu yüzden diyorum ki: Gün bugün.
Bugün bir yerden başlamak için.
Küslükleri biraz susturmak, inatları yormak için.
Bir selamı yüksek sesle söylemek, bir tebessümü saklamadan vermek için.

Gün bugün barışma günü. Günübirlik değil; kalıcı, sahici bir beraberlik kurma günü. Herkesle dost olmak mümkün değil belki ama insan kalmak mümkün. Sevmeyi başaramasak bile, en azından birbirimize tahammül etmeyi yeniden hatırlamak mümkün.

Gelin, geçmişin acılarını bugüne taşımayalım. Yaşadıklarımızı inkâr etmeyelim ama onlara da mahkûm olmayalım. Unutmak değil belki ama hafiflemek vakti. Çünkü insan, en çok yüklerinden yoruluyor.

Gün bugün…
Bir kapıyı çalmanın,
bir hâl sormanın,
“ben buradayım” demenin günü.

Bazen dünyayı değiştiren şey büyük sözler değildir.
Bazen her şey, içten söylenmiş küçücük bir selamla başlar.

ALİ RIZA COŞKUN