Eksikliğimi gördüğümde tamamlanmaya çalıştığım her donanım, yazılımsal hatalar veriyordu. Tortu, cevher ve çıplaklıkla kadim gerçekliğin zihnimden parmaklarıma taştığı otuz altı buçuk yaşım; hayatımın otuz altı buçuk derece ateşini gösteriyor gibiydi.
İçbükey, dışbükey, anlaşılmaz ve soyuttum o sahte yaşamlarda.
Mutlak sıfır, milimetrik zafer... Toz zerresinden sınır hattına çizilen saniye ibresi; sonsuz bir şimdiki zamanda sarkaçlarına harflerle sulanıp tabaklarda kesilen. Kesik. Boğuk. Büklüm. Pervaz.
Kaç farkındalıkta kendimi sarıp uçurumdan attığımı bilemezsiniz; ama ben her seferinde kendimden kendimi böyle doğurdum. Işık. Işıklar. Kendinde güzel. Rezonans bir çare. Otuz altı buçuk. Sersemletici. Olağan ve dize gelen, dizimden kalçama dek kendimi dövdüğüm sevaplarım kadar.
Tek bir soru. Tek bir sınır. Tek bir siliniş ve pişmanlık. Haznesi kubleden geniş bir perspektifte; Mısır’a hükümran, kalemime şah olan...
Otuz altı buçuk, dar bir koridor. İçinizi görüp ferah köşesine ben sığdım. Burası benim. Bana ait. Benim yaşım, benim farkındalığım. Ne eksik ne fazla; bir kuş tüyü, tonunda bir kurşun. Bir çocukta heyecan. Anlamını benden sorsunlar. Zaten anlamaları güçbela; füzeleri şok, şık bir beni öldürmez. Bir beni kalemimle yaşatır.
Anlayacaklar.
Dilara AKSOY