Farketmez. Kar yağsa da fark etmez
güneş geç kalsa da. İnsan alışıyor alışmak dediğin
bir şeylere katlanmayı öğrenmek sadece.

Hayat kendi temposunda yürür
biz geride kalırız bazen bazen de fazla önde.
Ne zaman tamam desen bir sahne daha ekler önüne.
Kapanış yok alkış yok perde inmez.

Aynı sokaktan defalarca geçersin
aynı taşlara takılır ayağın.
Değişen tek şey canının ne kadar yandığıdır.
Bazı günler kanamaz bile bazı günler
küçücük bir çarpma yıllarını sızlatır.

Kalabalıklar geçer içinden kimse durup bakmaz.
Dert dediğin şey anlatılınca küçülmez büyür
çünkü herkesin bir fikri vardır ama kimsenin vakti yoktur.

Gece olunca susarsın çünkü kelimeler de yorulur.
Düşlerin bile dinlenmez orası da mesai yapar.
Uyanırsın yorgunluğun senden önce uyanmıştır.

Ama yine de…
bir yerlerde kimsenin görmediği bir köşede
inatçı bir şey yaşar belki bir ekmek kokusu
belki tanıdık bir gülüş belki de sadece
yarın kelimesi.

Farketmez dersin ya, aslında çok şey fark eder.
Sadece hesaplaşacak gücün yoktur.
O yüzden susarsın, yürürsün
oynamaya devam edersin rolünü.

Film gibi yani… Ama bu sefer seyircisi olmayan bir film.

Ramazan BULAT