0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
130
Okunma
Gün karanlık bir gecenin arkasından aydınlanırken
Güneş usul usul penceremden içeri sızardı öyle sessiz sedasız
Aynı senin sevdan gibi;
Huzur dolardı yüreğime sensizliğin ikliminde
Mevsimlerden sensizlik kapıyı çaldığında
Bir daha ne o güneş odamın penceresine doğdu
Ne de kalbim huzurla doldu
Yetim kalmış bir umut
Öksüz yetişmiş sevdanın adı sendi artık
Şimdi ise kalbim ruhumda tek tek atıyorken
Aklımda der ki;
Vuslat mı belki yarın
Belki de mahşere kaldı
Yetim sevdamız
