TEMBEL ÇOCUK

Köy okulunu teftişe giden müfettiş, köy yakınlarında bulunan bir çeşmede su içip elini yüzünü yıkadıktan sonra arabasına biner. Kontağı çevirir, o da ne araba çalışmaz. Arabadan inip kaputu açar bakar, lakin hiçbir şey anlamaz. Çaresizlik içerisinde etrafa bakınırken 9-10 yaşlarında bir çocuk çeşmeye gelir. Adamın çaresizlik içerisinde kıvrandığını görünce:
- Hayrola amca, bir sorun mu var?
- Arabam bozuldu, çalışmıyor.
- Müsaade edersen ben bakayım.
- Çocuk başına sen ne anlayacaksın ki?
- Babam sanayide motor ustası. Ara sıra yanına gider ona yardım ederim. Az buçuk bi şeyler öğrendim. Alet çantan varsa ben bi bakayım
Müfettiş umutsuzca arka kaputu açıp alet çantasını çıkarıp çocuğa verdi. Çocuk, çantayı açıp İçinden birkaç aleti eline alıp motorun başına geçti. Şöyle baktıktan sonra işe başladı. Bazı yerlerdeki kablo uçlarını söküp temizleyip yerine taktı. Müfettiş içinden: ‘hepten bozmasa bari’ diye geçirirken çocuk işi bitirmişti. Başucunda bekleyen adama:
-Bi çalıştır bakalım, dedi.
Müfettiş, isteksizce direksiyonun başına geçip kontağı çevirmesiyle gördüklerine inanamadı araba çalışıyor. Sevinci gözlerinden okunuyordu. Arabadan inip gelip çocuğun saçlarını okşayarak tebrik etti. Cüzdanından bir miktar para çıkarıp çocuğun eline uzattı. Çocuk parayı kabul etmedi. Adam parayı çocuğun cebine sokuşturdu. -
- Bunu sen fazlasıyla hak ediyorsun, sana ne kadar teşekkür etsem azdır. Seni bana Allah gönderdi. Sen gelmesen bu dağ başında ne yapardım ben? Hızır gibi yetiştin, Allah senden razı olsun, dedi. Sarılıp kucaklayıp öptü. Arkasından:
- Merakımı mazur gör usta. Sen bu yaşında öğrenci olman gerekiyor, okula gitmiyor musun?
- Gidiyorum.
- Gidiyorsan bu saatte niye buradasın?
- Bugün okula müfettiş gelecekmiş. Öğretmenimiz dün akşam; yarın müfettiş gelecek, tembel olanlar yarın okula gelmesin, dedi. Onun için bu gün okula gitmedim.
Çocuk okuyamıyor, daha doğrusu okumak istemiyor. Sisteme uymadığı için tembel damgası yemiş ama 10 yaşında araba tamir ediyor.
Psikologlar, pedagoglar; çocuklarınızı istidat ve kabiliyetlerine göre eğitin dediği halde bizim akıllılar herkesi aynı kategoriye sokup tornadan çıkarmaya çalışıyor. Amcamın bir torunu var, aynı bu çocuk gibi sistemin içine sığmıyor. Kendi başına icatlar yapıyor. Çocuk okumak istemiyor ama zorla okutmaya çalışıyorlar. Sınıfta kalma yok ya, şu an lise ikinci sınıfta. İlkokul beşten sonraki yıllar heba oldu gitti, gitmeye de devam ediyor. Bir kesim çocuk da var ki, okumak için ne yetenekleri, ne de hevesleri var. Bu çocuklar okuyamadığı gibi okuyana da engel oluyorlar. Bu memlekette okumuş insandan daha çok sanatkâra (ustaya), çiftçiye ihtiyaç var. Bırakalım da onlar da çiftçilik yapsın. Unutmayalım ki, bu ülke bir tarım ülkesi.

Bu hikâyede bütün çocukları 12 yıl okumaya mecbur eden zatı muhteremlerin nasıl bir yanlışa düştüklerini görmeleri gerek ama ne mümkün. Onlar, zorla da olsa bütün çocukları okutup genel müdür, doktor, vali, kaymakam yapacaklar.

Bir başka meselede, mecburi çocuk okutma sevdası yüzünden köyler boşaldı, herkes şehre taşındı. Köylerdeki okullar kapandı. Yaylalar, otlaklar, meralar, tarlalar bomboş kaldı. Baykuşlar bile kayboldu. Şimdi kalkmış herkesten en az üç çocuk istiyor. Köyde çocuklar işe yarıyordu. Kimi mal, kimi davar peşine, kimi tarlaya, kimi de bağ bahçeye gidiyor, ailesine yardım ediyordu. Köyde çocuğa ihtiyaç vardı, üç değil beş altı çocuk yapıyorlardı. Şehirde doğan çocuk hazır yiyor, yedikçe yiyor, sonuçta obez oluyor. Hazır yiyene para yetmiyor, onun için aileler çocuk yapmak istemiyor. Taşlar yerinden oynayınca heyelan başladı. Yeni bir şey yapacağım derken taşları yerinden oynatmayalım. Yanlışın neresinden dönülürse kardır.
Salim DEMİR