Bugün 14–15, 17–18 yaşındaki çocukların "neden yan baktın" gibi basit sebeplerle bıçak çekip kavga etmesinin, hatta bir can almasının tek bir sebebi yok ama en büyük sebeplerden biri medyadır. Dizilerde, sosyal medyada sürekli kavgacı, mafya tipleri "baş kahraman" diye önümüze konuyor. Adamlar mermilerin arasından geçiyor, defalarca vuruluyor ama ölmüyor. Hep kurtuluyor. Sanki ölümsüzmüş gibi gösteriliyor.
Bu görüntüler çocukların beynine işleniyor.

Çocuklar, kendi eksik özgüvenlerini kanla tamir etmeye çalışırken, başkasının göz bebeği olan masum canları, bir hiç uğruna toprağa düşürüyorlar. Kendini bir anlık alkış için kahraman sanan o gölgeler, aslında sadece kendi gençliklerini değil, bir annenin duasını, bir babanın emeğini de öldürüyorlar.

Kendini eksik hisseden, özgüveni olmayan çocuk, kahraman olmayı orada görüyor. "Ben de böyle olursam güçlü olurum" sanıyor. Elindeki b*ıçağı güç zannediyor. Kendini ispat edeceğini düşünüyor. Ama olan, efendi yetişmiş masum bir çocuğun canına oluyor.
Oysa hayat, yönetmen koltuğunda oturup "yeniden" diyebileceğimiz bir sahne değil.
Kimse ölümsüz değil. Ne dizilerdeki o adamlar gibi mermilerin arasından yürüyerek kurtulmak gerçek, ne de bıçakla kahraman olmak. Ama medya bunu böyle anlatmıyor. Her defasında o kanlı sahnelerden sağ çıkanları baş tacı yapıyor, alkışlatıyor.

Ve en acı tarafı şu: Biz anne babalar da bu dizileri çocuklarımızla birlikte izleyerek farkında olmadan onların zihnini şekillendiriyoruz. Şiddeti normalleştiriyoruz. Sonra Bu çocuklar neden böyle oldu? diye soruyoruz.

Oysa mesele çok açık: Şiddeti kahramanlık gibi gösterirsen, çocuk da kahraman olmak için şiddete sarılır.
Kimse bir başkasının canını alarak güçlü olmaz.

Medya ateşi yakıyor olabilir, ama o ateşe odun taşıyan, evlatlarımızın ruhundaki yangını söndürmeyi beceremeyen bizleriz.Ve bu dizileri filmleri oturup çocuklarımızla beraber izleyen yine bizler...En büyük mahkeme, vicdanımızın aynasında kendi yüzümüze bakabildiğimiz an kurulacaktır.
Havva Yalçın..