İçimden gelmeyen hiçbir şeyi dizginleyemiyorum...Şu aralar dolu dolu yaşayamıyorum hiç...

Sanki her şey bir zorunluluklar silsilesi ve zaman benim ellerimde biliyorum, istersem tüm bu olan biteni durdurabilir ,her şeyi istediğim yöne çekebilir ve hayatı idareli kullanabilirim...
Ama dedim ya; içimden gelmiyor...

Aslında neden her şeyin içimizden gelmesini bekliyoruz anlamıyorum...Ya aniden gelen şeyleri içimize sığdıramıyoruz , ya da içimize sığanlar tüm aniliklerden uzakta, beklenen ve belki de bilinen şeyler...

Gözünün görüp, kalbinin inandığına alışıp, diğerlerine inanamayan insanlar, yeniliklere hiç kucak açmıyor...

Aslında duygusuz olsam,her şey o kadar kolay olacak ki...Ne üzüntü diye bir şey olacak ne sevinç...Her şey tüm olağansallığıyla sürüp gidecek, herkes işini ve görevini yapacak.Bir şeyleri kabullenmek hiç zor olmayacak, sanki her durum bilindik ve alışıldık gibi olup,sürprizler bitecek...

Yok yok...O zaman ben bunları yazamazdım herhalde...:)

Elbet bir zaman,sıcağı bulacağın umudu ve aklında sevdiklerinle tüm acımasız soğuklara dayanmak, kalple beyinle ve bedenle direnmek...
Hayata karşı bunu yapmıyor muyuz zaten...

Zor olan da bu ve aslolan da...
Bence...:)

Hayatışığı

1812026