İnsan, kelime olarak Arapça’da "ins" kelimesinden türetilmiştir." Kadın ve erkek farketmezsizin insan topluluğu ,beşeri" anlamlarını taşır.Diğer bir anlamı "nisyan" kelimesinden türetilen "unutan" dır.Belki de; bu yüzdendir insanoğlu yargılarken herkesi, her şeyi dönüp kendi içine bakmaz.Benim de hatam var demez, yüzleşmez nefsiyle. Oysa; ne yana dönse, kime, neye baksa kendi suretidir.Herkes bir aynadır insana, bir öğretmen ama o kadar meşguldür ki nefsiyle ancak suçlar herkesi, her şeyi.Bilmez gözündeki , gönlündeki perde aralanmadan suçladğı da gördüğü de hep kendisinden bir parçadır aslında. Psikolojide "insanın, bir başkasında yargıladığı özellik kendisinde çok olan, kıskandığı kendisinde az olandır".Bunu gözlemleyip denge için çabalaması gerekir. Ama; hayat denen masal öğretir insana: Karşısına öyle bir öğretmen çıkarır ki :Onu bin parçaya böler kendisini yeniden inşa etsin diye.Avuçları ,elleri kanasa da verirler eline al tüm parçaları sen birleştir ki çıksın ortaya yeni bir sen derler.Ve tekamül burada başlar, gözündeki ve gönlündeki perde aralanmaya başlar.Görüntü netleşir, ruh hisseder.Tam burada bir hikaye paylaşmak istiyorum sizinle ruhun yolcuları:" Bir kadın varmış her gün karşı balkondan çamaşırlarını asan komşusunu izlermiş.Komşusunun astığı çamaşırların ne kadar kirli olduğunu, iyi yıkanmamış olduğunu kocasına anlatır dururmuş.Böyle zaman geçmiş, durmuş ve kadın bir gün kendi camını silmiş ve tam o esnada komşusu da çamaşırlarını asıyormuş.Bu kez çamaşırlar tertemiz görünmüş gözüne hemen eşini çağırmış.Eşi anlamış durumu:"Hanım senin camın kirliydi ,kendi camını sildin, karşısı sana şimdi göründü" demiş".Yargılamadan önce insan kendisine bakmalı ki gördüğü zahir olan mı ?Yoksa nefsi mi ? Burada kastettiğim her zaman insan haksız ,kendisi hatalı ,karşısı iyi demek değil.Sadece insan kendisinin de farkında olmalı.Yoksa en küçük hatada bin katı bedel ödeten insanlar çıkar elbet.Acıyla yoğurur ki bir o kadar dayanıklı olsun hayata diye.Önemli olan hayatımıza giren insanları iyi tanımak; kimi bir öğretmen,kimi bir rehber insana.Haksızlık yapan da istediği kadar yükselsin, ne kadar yükselirse yere o kadar hızlı çarpar.Öyle insanlardan en konforlu ve bilgece olanı sessizce uzaklaşıp,seyretmek olmalıdır.Sevgili ve rahmetli, en son ozan Neşet Ertaş’ın bir sözü var"Can yakıp,kalp kırma ey insanoğlu, senin de gül benzin solacak bir gün, her canlının kalbi Allah’a bağlı,herkes ettiğini bulacak bir gün".O yüzden seyretmek ve uzaklaşmak konusunda kalbiniz mutmain olsun. Bize düşen bu hayat okulundan mezun olup diplomayı almak ,her an bir üst versiyonumuz için çabalamak olmalıdır. Çünkü ne bu dünyada ne diğerinde bedelsiz bir şey yok.Restoranda bile hesabı ödemeden o masadan kalkamaz insan.Son olarak Hz Mevlana’nın bir sözüyle bitirmek istiyorum."Herkesin camı ne renkse "Güneş’i" o renk görürmüş,camı kır ki "Nur"görünsün".Ruhunuzun ve gönlünüzün şeffaf olması dileğiyle... IŞIL KOYUNCU