Gitmesi gereken yerde kalmış olmanın pişmanlığını yaşarız.
Ben de, sen de, o da.
Bunun nedeni karşı taraf değil.
Kendimizle kalacak cesareti bulamıyor oluşumuz.
Hayatın boyunca her anını birlikte yaşadığın tek insan sensin.
Ama varını yoğunu, hak etmeyen ilişkilere dökecek kadar
kendinle kalmaktan korkan da yine sensin.
Bu yüzden kalmaman gereken ilişkilerde sıkışıp kalıyorsun.
Dibin tutuyor, devam ediyorsun.
Hakaretler günlük cümleler gibi söyleniyor, kalıyorsun.
Çok sevdiğin için mi?
Kendinle kalmayı becerememek diye bir gerçek var.
Kendimle ilgili en utanç verici farkındalığım buydu.

“Gitme” dediğimiz herkes, aslında bizden bir parça götürüyor.
Ruhumuzu, karakterimizi, beklentilerimizi teslim ediyoruz.
Gönüllü hizmetkâr oluyoruz.
O eser sana ait değil, sana layık değil.
Ama “benim” diye tutturuyorsun.
Bırak.
Senin okumakta zorlandığını, yaşaması gereken yaşasın.
Kendimize yabancıyız.
Kendi elimizi tutmadan, bir başkasının elini tutmaya çalışıyoruz.
Aslında gerçekten istiyor musun?
Dilara AKSOY