Öykümü yazmaya karar verdim. Uzun zaman öykümü yazmayı düşünüyordum. Nedense erteliyordum. Nedense başlama konusunda kararsızlıklar yudumluyordum. Ancak bu durum sonsuza dek devam etmemeli deyip bugün (03.01.2026) bismillah dedim.

Ve şimdi öyküme başlıyorum. Umarım başarılı olurum. Umarım hikâyemi anlatırken başka hikâyeleri anlatma gafletine düşmem. Bu yanlışa sık sık düşüyorum zira. Kendimi az da olsa tanıyorum. Kendimi tanıyarak bugünlere geldim. Kendimi bilerek öykümü anlatma şerefine nailim şimdi. Bugünlere gelirken kolay yol yürüdüğümü hatırlamıyorum. Bazen dikenlerle savaştım bazen duvarları yumrukladım. Bazen sebepsiz haksızlıklara uğradım bazen çok yanlış anlaşıldım. Bazen önüme barajlar örüldü bazen içtenliğim kötüye yorumlandı. Kem gözleri üzerimde hissetsem de bakış açılarıma daima sahip çıktım. Duygu ve düşüncelerime sımsıkı sarıldım. Duruşumdan taviz vermedim. İçimdeki özgür çocuğu zindanlara atmadım. İçimdeki özgür ruhu esaret altında tutmadım.

Hayatta kalmak için her türlü savaşı verdim. Yeri geldi yalnızlığın koynunda uyudum, yeri geldi dağ başında kurtlarla geceyi paylaştım. Yeri geldi gün boyu aç kaldım, yeri geldi kimse benimle tek sözcük konuşmadı. İnsanların kötülüklerine göre pozisyon almadım ancak. Ne mi yaptım?

Söz gelimi şiirimi yazarken yan gelip yatmadım. Yazımı yazarken kelimeleri serbest bıraktım. Aldığım nefeslerin hakkını sonuna kadar vermekle uğraştım. Yüzüme bakanın yüzünü karaya çıkarmadım. Benimle yolculuğa çıkanı yoldan çıkarmadım. Bana değer vereni bir gün olsun defterimden silmedim. Etkileşim için iletişimde oldum insanlarla. İnsanları bir kalemde silmek için yelkenlerimi açık tutmadım. Başkalarının da hesabını yaptım.

Başkalarının hakkını gözetirken ama en çok kendim oldum. Ee tabiki kendim ettim ne varsa. Birilerine yardım etmek için kendimden çok ödün verdim. Birileri mutlu olsun diye huzuru unuttuğum zamanlar da oldu. Hayata dâhil olurken bencillik peşinden koşmadım lakin. Mala mülke göz dikmedim. Başkalarının tarlasına izin almadan girmedim. Başkalarının kuyusunu kazmakla mesai harcamadım. İşinde gücünde olana her zaman saygı duydum. Uçan kuşa, yürüyen karıncaya, dans eden kelebeğe, oyun oynayan çocuğa, seven yüreğe baş bela olmadım. Sevenleri ayırmak gibi niyetleri içimde beslemedim. Yaşarken yaşatma arzusunda oldum. Yaşarken insanlığa tuğla taşıma inancında oldum.

Ömrüme güzellikleri ekledim her seferinde. Düştüm ayağa kendim kalktım. Ağladım gözyaşlarımı kendim sildim. Başarısızlıklarım var diye başarıya tok kalmadım. Devam ettim içimdeki güzellikleri sağa sola serpmeye. Şikayet eden, sitem eden dil olmadım. Her günü ayrı bir fırsat olarak gördüm. Her yaşadığımdan ders almaya çalıştım. Öğrenme konusunda tüm kapılarımı açık bıraktım. Dert anlatanı masamdan kovmadım. Fikrini beyan edeni ayıplamadım. Kalp yarasını göstereni ortalıkta koz olarak kullanmadım. Ön yargılı, peşin hükümlü biri olmadım.

İnsanlara büyük küçük ölçeğinde bakmadım. İnsanlara insan oldukları için yaklaştım. Bildiklerimi gizlemedim. Düşündüklerimi mezara saklamadım. Paylaştım. İçimde cereyan edenleri olduğu gibi paylaştım. Samimiyetle davrandım herkese. Herkesi öncelikle insan olarak gördüm. Laf dinleyeni, had bileni, adil davrananı, sevgiyle haşır neşir olanı ayrı sevdim.

Severek yaş aldım yıllardan. İnsanlara arkamı dönmedim. Gerçeklerimi, zayıf noktalarımı, hatalarımı inkâr etmedim. Yalan dolana başvurmadım. Yalancılıktan nem kapmadım. Dürüst oldum. Hiçbir meselede kendimi yeterli görmedim. Okudum. Her ortamda okumayı birinci eylemim saydım. Bir okudum bin yazdım. Bu güçlü özelliğimi bastırmadım. Edebiyata, kitaplara, aşka, şiire, doğaya ve kendime sonuna kadar değer verdim.

Kendimi sevdiğim için başkalarını sevebildim. Kendime baktığım için başkalarını görebildim. Kendime çek-i düzen verdiğim için yanımdakileri büyük sıkıntılar yaşamadılar. Avlumu temiz tuttuğum için evimin yolunu tutan çok oldu. Gönlüm geniş olduğu için kimse varlığımdan yana huzursuzluk tatmadı.

-Meselci