4
Yorum
26
Beğeni
5,0
Puan
336
Okunma

Kapımın eşiğine kadar gelen, soğuktan titreyen, ölmek üzere olan bir kumru…
Allah’ın sessiz kullarından biri.
Kelimeleri yoktu konuşmadı ama çaresizliği, kaçmaması bana bir şeyler anlatmak ister gibi şikâyetsiz sabit duruşu kalbime dokundu.
Küçücük bir can üşüyen bir beden kapımın eşiğine bırakılan bir emanetti. Görmezden gelsem ölecek,
soğuğun insafsızlığına karşı sığınacak bir eşik aramıştı belki.
Belki de "kurtar beni"çağrısı...
Gücün yettiği halde ona el uzatmamak soğuktan daha keskin bir viraj.
Normalde benim adımlarımı hissetmesi bile uçmasına sebepken kanatlarıyla değil, çaresizliğiyle vicdanıma dokundu.
Ne ses çıkardı ne kanat çırptı.
Hiç bir şey istemiyor ne ekmek ne su, sessizce bekliyordu ölümünü.
Belki görülmek, farkedilmek, insanın merhametine teslim olmak zorundaydı.
Merhamet ertelenirse vicdan da donardı.
Anladım ki Allah kulu kuluyla imtihan eder.
Bazen bir duayı kuş yapar kanat verir ve eşiğine gönderir.
İşte o eşiği geçip geçmemek cüzi iradenin kadere verdiği cevaptır.
O sessizce insanın kendisiyle verdiği imtihandır
Belki insanın unuttuğu vicdanı merhameti hatırlatmak için gelmişti.
Ve insan açtığı kapılarla değil, açmadıklarıyla da sınanır.
5.0
100% (12)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.