Yalova: Küçük Şehir, Büyük İnkâr
Yalova denince akla ne gelir? Sakinlik, küçük şehir huzuru, İstanbul’un gölgesinde kalmış bir Marmara kasabası… Ama tam da bu yüzden Yalova’da ortaya çıkan IŞİD bağlantıları, bize çok daha rahatsız edici bir gerçeği hatırlattı: Bu ülkede radikal örgütler sadece sınırda değil, tam ortada örgütleniyor.
Yalova’da ortaya çıkarılan hücre yapılanmaları, bir “istisna” değil. Aksine, yıllardır izlenen güvenlik ve siyaset anlayışının doğal sonucudur. Çünkü bu ülkede terörle mücadele, önlemeyle değil; olduktan sonra müdahaleyle yürütülüyor.
Sorulması gereken soru basit ama yakıcıdır: IŞİD gibi bir örgüt, Yalova gibi küçük bir şehirde nasıl barınabiliyor? Nasıl ev tutuyor, nasıl örgütleniyor, nasıl fark edilmeden hareket edebiliyor?
Cevap açık ama söylenmiyor: Çünkü devlet, bu tür yapıları uzun süre öncelikli tehdit olarak görmedi. Radikal örgütler, “şimdilik sorun değil” denilerek ertelendi. Aynı hata Bingöl’de yapıldı, Diyarbakır’da yapıldı, Antep’te yapıldı. Şimdi Yalova’da karşımıza çıktı.
Her defasında aynı senaryo işliyor: Hücre evi ortaya çıkarılıyor.
Operasyon yapılıyor.
“Büyük başarı” manşetleri atılıyor.
Ama kimse şu soruya cevap vermiyor:
Bu yapı bugüne kadar neden dağıtılmadı?
Yalova’daki IŞİD yapılanması, devletin “merkezde güvenlik, çevrede kontrol” masalını da çürüttü. Tehdit artık sınırda değil; mahallede, apartmanda, yan dairede. Ve buna rağmen hâlâ şeffaf bir yüzleşme yok, hâlâ siyasi sorumluluk yok.
AKP iktidarı yıllardır güvenliği bir propaganda aracına dönüştürdü. Gerçek güvenlik ise sessizce eridi. Yayın yasaklarıyla, bilgi kısıtlamalarıyla, tek sesli açıklamalarla gerçekler bastırıldı. Ama bastırılan her gerçek, başka bir şehirde yeniden ortaya çıktı.
Bugün Yalova’da konuştuğumuz şey sadece bir hücre evi değil. Bu, inkâr üzerine kurulmuş bir güvenlik politikasının iflasıdır. Eğer bu ülkede terörle mücadele gerçekten ciddiye alınsaydı, Yalova bir “haber” olmazdı.
Ama oldu.
Ve bu bize şunu söylüyor:
Sorun şehirlerde değil.
Sorun politikalarda.