2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
239
Okunma
Umut etmek, bir noktadan sonra duygularının sömürülmesine izin vermek gibi geliyor. İyi niyetinle, sevme biçiminle sınanıyorsun. Sevgi diye tutunduğun şeyler çoğu zaman yarım bırakıyor insanı. Aşk, iyileştiren değil; kahreden bir hâle dönüşüyor.
Bir hatayı bir kez yapanın, aynı şartlarda yeniden yapabileceğini öğreniyorsun. Seni yarı yolda bırakanların, bir gün yine aynı yerde bırakma ihtimali olduğunu kabulleniyorsun.
Ve sonunda şunu anlıyorsun:
Umut, seni ayakta tutan bir şey değilmiş; seni açıkta bırakan bir zayıflıkmış. Sevgiye inanmayı bıraktığında acı bitmiyor ama en azından tekrar aynı yerden vurulmuyorsun. Artık umut yok. Çünkü insan, aynı yarayı bile bile tekrar kanatacak kadar kendine düşman olmamalı.
Poyrazcan
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz