Denizin dansını izlerim Kordon boyu yürüyüşümde, havada martılar, denizde balıklar, kenarda ben, aklımda sen... çingene kızları çiçek satar sevdalılara, gevrekçiler ekmek parası telaşındayken, yokluğunda yanımda yürürsün gülümseyerek, güneşin, denizin doğduğu son noktasından batışına kadar. Gün batımını izler deniz kenarından kalabalıklar, kimi dalar gider Karşıyaka vapurlarıyla, kimi martıların kanatlarında uzaklara.

Güzel İzmir aşka davet edersin iyot kokulu havalarınla her mevsimde, bahar düşmeden papatyalar düşer kırlara, çocukların ellerinde uçurtmalar papatyalardan fal tutarlar aşklara. Her bahar takılıp bir dalganın peşi sıra gönlümü salarım okyanuslara selamımla…

Sen baharlıklarınla çiçek açarken dağlarda, yüreğim hala delice atar. Dalgalarının köpüğünde beyazlara boyanır satırlarım, kara kalem resimler çizerim iskelede duvarlara boydan boya. Vapur bekleyenlere melodiler mırıldanır sokak çalgıcıları, notalarında kaybolurum batan güneşin denizdeki son dalgasında.

Agoranın asırlık duvarlarında ezberimdedir her taşının motifi, parmak izlerimi ararım her karede, bir bakış yakalarım tar-u mar olmuş penceresinin önünde... Bir aşık yarini bekler, özlemini çeker bakışlarında, bir ana oğlunu bekler, bir oğul gurbet çeker bakışlarında Agoranın küf kokan buhranlı havalarında. Masalsı bir hikayedir Kadifekaleden uzanan tüneller. Al yıldızın göndere çekildiği kaleden kahramanlık türküleri yükselir Agoraya doğru, güvercinleri sefere çıkar tepelere.

Martıların oynaştığı körfez göz kırpar geçmişe, rüzgarın coştuğu teleferiğe çıkarken İzmir anıları hatırlansın istemez, yüzü güzeldir, böyle hatırlayın der gibi usulca sokulur cana, çıplak gözlerinde mahcup bir edayla kaçırırken bakışını gözlerimden, bütün güzelliğini sergiler yüreklice.

Büyülüyorsun gözde seyrimi, bir değil bin söz yetmez anlatmaya seni, şiir yazar şair, bir beste İzmir’e, bir güzel resim tuvaline. Uzar gider Kestelli’ye kaldırım taşları, bir kadın mendilini düşürür Kızlar Ağası Hanında,

Akşamın gizemli saatlerinde yürürüm dalgaların üzerinde, dolunay düşer denize, yakamozlarla şehrin ışıkları danseder sabaha kadar, hasret vurur kumlara, kapıları ardına kadar açıktır gurbetin, acıların izleri yüreğindedir gidenlerin.

Güzelbahçe’de İnciraltı, Alsancak’ta balıklar coşar rakı sofralarında, peynir bir yanda şair okur şiirini dalgalara, işte bir beste daha sana;
İzmir’im, kibar yarim, bebeğim,
Ezberimdesin, satır satır işledim.
Aşkın şehri İzmir, sen yüreğimdesin…

Parçalanmış yürekleri toplarsın, bir sevdada yaz yağmurlarınla aklarsın, Bahçelerde güllerini, kırlarda bahar dallarını, gözlerinde yarin saçlarını süslersin, sen düşlerin şehri, ruhun alfabesi, duruluğun yüreğisin.

Güneşinin gülen yüzü sabah karşılarken beni, bir başka okşarsın tenimi ılık nefesinle.. Hayallerimin peşine düşerim sabah ezanıyla, bir adam sokakta uyumuş, bir diğeri çöp toplar umuda, bir çocuk terkedilmiş ara sokaklarda, bir ses haykırır cinayet... İzmir, can yanarsa sar sarmala bırakma acılarına, çakır bakışınla gönüllere taht kurarken, yıkık dökük duvarlarını boyar gökkuşağının. Hediyendir renkler, resmini çizer mutluluğun, Konak Meydanı’nda asılırdır sevdaların Saat Kulesi’nde.

Hayatı anlarsın martıların kapıştığı simit susamlarında, dalgalara düşen şarkılarla dinlersin çiçek dilini. Bir kız ağlar yalnızlığına, bir çocuk elinde balonuyla ardına düşer oyunlarının, akrep ve yelkovan koştururlar yarınlara.

Ellerimi yakma, yollarıma tuzak kurma, beni başım omzumda koyma. Ah İzmir’im, sevda çiçeklerinle, deniz kokulu havanla, suyunla, toprağınla... seni tanımayanlara, çık gökyüzüne gülümse bir daha...

Şiirin Kızı - 2006 (Düzenleme 2007)
(Son İstasyon)