"İnsanı seven onun hatalarını da sever. Dostoyevski"

İnsan hayatı sürekli devam eden bir anlam arayışı olmalıdır.
İnsan hayata gözünü açtığı andan itibaren dünyayı anlamlandırmaya çalışır. Dünya başlangıçta yabancı bir yerdir. İnsanın hayattaki yaşantısı, gözlemleri, deneyimleri anlam arayışını tamamlamak üzerinedir. Hayatın anlamı üzerine bu arayış ömür boyu sürer. Anlam arayışından netice elde edenler, felsefe kültürünü kazanırlar.
İnsanın aradığı aslında kendisidir. İnsan, kendisini anladığında hayatı da dünyayı da anlamış olur. Bu noktada "İnsanın Anlam Arayışı" kitabının yazarı Viktor Frankl biz bir açıklama yapar: "kişinin yaşamda bir anlama ulaşmasının üç temel yolu vardır. Bunlardan ilki, bir eser yaratmak ya da iyi bir iş yapmaktır. İkincisi, bir şey yaşamak ya da insanlarla etkileşimde bulunmaktır. Üçüncüsü, değiştiremeyeceğimiz bir kaderle yüz yüze gelen umutsuz bir durumun çaresiz kurbanı bile olsanız, ,kendi benliğinizin ötesine geçebilir ve böylece kendinizi değiştirebilirsiniz. (Metin Kazan, Hakikati Bulma Çabası, Sh:33)
Bazen hayat, trafikte ters yola girmek gibidir. Yol işaretleri gözümüzden kaçmadıysa başka bir yanlışlık olmalı. Bilgisizlikten ya da tecrübesizlikten mi bu duruma düşmüşüz, bilemeyiz. Belki hepsi, daha birçok etken bizi çıkmaz yola götürmüştür. Karşıdan üstümüze gelenler bize bir alan bırakmamışken ’Herkes hata yapar’ demekle işin içinden çıkamayız, teselli bulamayız.
Bazen hayat, ne olduğunu anlamadan çamura düşmektir. Temize çıkmadan eski hâlimize dönmek mümkün olmaz. Sanki normal olan ne varsa bizden uzaklaşmak ister. Alışılmadık bir ortamın soğukluğu ve karamsarlığını hissederiz.
Bazen hayat, geçmişte yaşadığımız olaylarla, pişmanlıklarımızla yüzleşmektir: Şöyle davransaydım, bir tavır koysaydım sonuç böyle olmazdı. "Neden o an müdahale etmedim, nasıl olup da pasif kaldım? Açıkça ne yapmam gerektiği belliyken bazı insanların beni yanıltmalarına, hatta kandırmalarına nasıl izin vermişim? Biraz daha dikkatli, daha mantıklı, hatta merhametsiz olamadığım için bütün bu olumsuz sonuçlara katlanmışım! Kendimi güçlü ve cesur bilirdim, ama değilmişim,"
Bazen hayat, kendimizi bir labirentte bulmaktır. Sözler muamma olur, kavramlar yabancılaşır. Kafalar karışıktır, yönler şaşırtır. Sessizlik sorun olur. Bir çıkış ararken kendini kaybetmiştir insan.
Bazen hayat; neyi bilmediğinden haberi olmayan ve kendini akıllı sanan, nezaketten nasipsiz olanlara mecburen katlanmaktır.
Bazen hayat, cahil cesaretiyle üzerimize gelenlere sessiz kalmaktır. İhtiyaçlar ve zorunluluklara mahkûm olmaktır.
Bazen hayat, çocukla çocuk olabilmektir. Ki çocuklar masumiyet demektir, insanın yaratılış özelliklerini (fıtratı) onların dünyalarına girerek anlamaya çalışabiliriz. Çocukları anlamak, aynı zamanda tabiat ile bağ kurmaktır, varlıkla dost olmaktır.
Karşılık beklemeden sevebilen yürekler ve ihtiyacımız olduğunda elimizden tutan iyi insanlar göçüp gitmişler. Şimdi git gide çoğalıyor yalnızlığımız. 12.12.2025


"Güncemden Yapraklar"





"