çok düşündüm ama buldum artık galiba düşünmenin kendisiydi mucize dinmiyor nasıl olsa ruhun çığlıkları sebep buluyor insan en azından ne kadar fani olursa olsun mazeret değil kızgınlığa düşüp kalkmak gibi kendini tekrar eden alışkanlıklar gibi rahatsız eden bir tarafı var hayatın düşünmenin bir sonu yok çünkü sorularının bir cevabı yok

sevdiğimden miydi ihanet belki evet değer verdiğimden o zaman sorun bende çözülüyor ortada fol yumurta yokken değer verdiğim kadar değer göreceğimi sanmışım ama yanılmışım kimse değer vermiyor

aklımdan mı zorum yani büyük ihtimalle öyle hesap edemiyorum gelecek zararı koruyamıyorum kendimi cehennem nasıl olsa zebanisi bol aman evladım etme yeme beni

ağlıyorum evladım görmez misin niye görmezsin yine benim suçum mu anladım şimdi sen beni sevmiyorsun

ben de sana inat başarılı olacağım senin yapamadığını yapacağım umarsız olacağım göreceksin sen ağlarken bir kere de ben güleceğim