Geçen yaz deniz kenarında bir çay bahçesinde Emel,Semra,Aysel ve ben buluşmuştuk . Emel masaya oturuken bir yandan keyifle gülüyordu . Hepimiz sorgulayan bakışla ona doğru bakınca ;Artık Umut bana karşı çok değişti ,derken zafer kazanmışcasina bir kahkaha attı.
Masada çoktan yerini almış olan Aysel de ; keyfini çıkar ben de senin gibiyim dedi.Ekrem benim hastaliğımı (kanser’i) öğrendiği gün sanki o agresif ,bencil adam bir an da değişti dedi.Ve onun kahkahaları da ortama yayıldı. Okul yıllarından güzel dostluğu olan dört arkadaşız .Uzunca bir aradan sonra yine buluşmuştuk. iki arkadaşımız göğüs kanseri olmuştu . Hastalıkları nüksedince kemoterapi alıyorlardı.Kendilerini iyi hissedince senede bir de olsa toplanıyorduk.Hastalıklarından bahsederken konu eşlere gelmişti ve bu cümleler masada dolanıp durdu . İçimi ince bir sizi kapladı onlara hiç birşey yansitmadim. Yanı başımizdaki insanların değerini onları kaybetme korkusu sarmadan bilmek, bu o kadar zor olmamalı diye düşündüm.Semra nın" kızlar ne içiyoruz" ?diye sorusuyla kendime geldim onlara katıldım. Öyle ya madem hayatları pahasına ellerine fırsat geçmişse bunu sonuna kullanmaya hakları var diye düşündüm .Geçmişten intikam alırcasına...