PES ETTİM

Yaş kemale erdi sanırım.
Bu yüzden ben pes ediyor, kendimi geri çekiyorum!..

Ne etrafımda salya sümük yalakalık yapanları, ne soğuk, buz gibi, seni seviyorum diyenleri, ne de düştüğümde elimden tutup kaldıranları istiyorum!..

Eskisi gibi kimseden korkmuyor, yardım istemiyor, yardım isteyen kimsenin yardımına da koşmuyorum!..

Yorulduğumda oturup dinleniyor, doğrulup kendime geliyor ve yoluma devam ediyorum!..

Sohbet etmek mi? Biriyle dertleşmek, sırrımı paylaşmak mı istedim? Hiç kimseye gereksinim duymuyor, yalnızlığıma sarılıp, kendimle dertleşiyorum!..

İkili iliskilerde, riyalı, samimiyetsiz, vıcık vıcık sevgi sözcüklerinden de nefret ediyorum!..

Sık sık yalnızlığımla biraraya gelip, dostluklarımı, arkadaşlıklarımı da gözden geçiriyorum!..

Bazen de, elime bir kalbur alıp, ne kadar dost, ne kadar arkadaş var, hepsini içine doldurarak yavaş yavaş eliyorum!..

Cılız olanlardan, arada bir, aşağı düşmek istemeyenler oluyor! Arada bir de, sözde dost, sözde arkadaş görünenler çıkıyor ki, at sineği gibi alelade oluyor. Bazıları da zift gibi yapışkan olur. Daha fazla bulaşmasın diye sabun ve süngerle, bir çırpıda temizleyip, hayatımdan çıkarıyorum!..

Üzülerek söylemeliyim; ne yazık ki, aklını ve yüreğini bir arada kullanamayanları görmeyince, bir adım geride duruyor, sadece yalnızlığımla ben kalıyorum!..

Zamana, mekana ve duruma göre şekil değiştiren mi dersin, menfaati, çıkarı, için yalakalık yapanı mı dersin? Bu gibileri tek kalemde, tereddüt etmeden görmezden geliyorum!...

Söylenenleri anlamayan ve söylemek istediğini anlatamayanlarla, laf yarışı yapmak istemiyor, enerjimi sadece kendime saklıyorum!..

Vefasız birilerine; sevgi, şefkat, merhamet göstermekten yorulduğumda, kimseye yansıtmadan, araya şeytan fikirli insanları sokmadan, kendimle kavga ediyorum. Yorulunca da tokalaşıp barışıyorum. Biraz daha öfkelendirirsem kendi kendime fütursuzca küfür bile ediyorum!..

Yaş kemale erince öyle oluyor sanırım. Ne herşeyi biliyor, ne ukalalık yapıyor, ne de kimseyi haksızca eleştiriyorum. Birileri yanlış yaparsa, canın cehenneme diyor ve yüzümü dönüp, keyfime bakıyorum!

60 yıl boyunca bir hesap makinesi gibi, hayatıma insan ekle, insan çıkar mesaisi yordu beni!..

İlişkilerde saflık ve beklentisizlik değerlidir. Bu yüzden riyakâr insanları, yalancıları, sevgi yoksunularını ayıklayıp, saf ve beklentisiz olanları saklımda tutuyorum!..

Amaç mutluluk değil mi zaten? Sağlığım yerinde ve huzurluysam, ancak o zaman mutlu oluyorum. Kötü günlerimde yanımda olmayan dostu aramıyor, varsın bugün de yanımda olmasın diyorum!..

Geç de olsa zamanın ne kadar kıymetli olduğunu öğrendim; "El için ağlayan, gözünden olur!"
Felsefesini şiar edindim kendime!..

Meğer geçmişte arkadaş, dost bildiklerime ne kadar gereksiz zaman harcamışım. Sevgi şiirleri ve insana dokunan sosyal öyküler yazmaya başladığımda, daha iyi anladım bunu!..

Daha yapılacak çok işim var. Geç de olsa, hayatı yazmak, yönetmek ve oynamak istiyorum. Bu yüzden, kendimi yormadan, hırpalamadan herşeyi zamana yayıyorum!..

Hayır demesini de öğrendim artık. Kimseye boyumu aşan vaatlerde bulunmuyor, ben yaparım demiyor ve kendimi bir başkasının karşısında mahçup duruma düşürmüyorum!

Tabi sevgiye oldukça önem veriyorum. Başta kirlenmemiş saf çocukları, sokakta kedi ve köpekleri, her sabah pencereme konan kumruları, güvercinleri çok ama çok seviyorum!...

Aileme ve saklımda olan dostlarıma öncelik veriyor, sevgi, anlayış ve ilgimi onlardan asla esirgemiyorum!..

Geçmişten aklımda, saklımda, yüreğimde, albümde biriktirdiğim anılara daha bir önem veriyor ve daha çok özlüyorum!..

Efkan ÖTGÜN