AKILLI CEP TELEFONLARI

Durum çok vahim!

Cep telefonuyla ilgili yazılar ve şiirler okuyoruz. Genellikle yazılar ve şiirler eleştirel yönde oluyor. Akıllı cep telefonlarının bu noktada bir suçu var mı? O bir teknoloji ürünü. İnsanlara kolaylık sağlamak amacıyla yapılmış. O cep telefonu yeri geldiğinde koca bir kütüphane olabiliyor. Yeri geldiğinde belgeseller izleyebiliyoruz. Maç meraklısı, maçını izleyebiliyor. Başı mı ağrıyor, dişi mi ağrıyor, hemen telefonuna sarılıyor ve ağrıları için pratik çözümler bulabiliyor. Öğrenciler de çözemedikleri problemleri bu mucize diyebileceğimiz akıllı cep telefonlarıyla çözmektedir.

Günümüzde cep telefonları henüz on, on iki yaşlarındaki çocukların ceplerine girmiş durumdadır. Büyük bir merakla alınan bu cep telefonları artık amacı dışında kullanılıyor. Aile fertlerinin iletişimine engel olmaktadır. Aile bireyleri, özellikle gençlerimiz yemeklerini yiyip, çaylarını içtikten sonra koşar adım odalarına çekiliyorlar. Çok odalı olmayan hanelerde kardeşler aynı odayı memnun olmasalar da paylaşmak zorunda kalıyorlar. Köşelerine çekilen aile bireyleri, hemen telefonlarını açıyorlar ve ilgilendikleri her ne ise izlemeye/dinlemeye başlıyorlar. Zamanın nasıl geçtiğini fark edemiyorlar bile.

Anne ve baba, evlatlarıyla sohbet etme, sıkıntılarını dinleme imkânından mahrum kalıyor. Günümüzde bu durumdan şikayet eden çok sayıda veliler görüyoruz. Babaların-annelerin çağrıları, uyarıları ve çabaları maalesef sonuçsuz kalıyor. Gençliği artık ne anne, ne baba ne de öğretmenleri bu hastalıktan kurtaramıyor.

Burada aklıma farklı şeyler geliyor. Belki bir kötü senaryo yazıyorum kafamda! Aile içi bağları çürütmek; nihayetinde Türk insanının en önemli yapı taşı olan aileleri birer birer yıkarak batı tipi bir toplum inşa etmek! Bu şartlar altında yetişen gençlerimizin nasıl hedefi olabilir? Kendini nasıl geliştirebilir? Beyinler teknoloji ile kodlanmış iken! Hisler silinmiş iken! Bireysel hayat tarzı, çıkarcılık ve vurdumduymazlık yayılmış iken. Milli ve manevi-ahlaki değerler teknolojinin gölgesinde kaybolurken!

Cep telefonu hastalığının bence belli başlı sebepleri var. Birincisi özenti. İkincisi kendini ispat etme arzusu. Üçüncüsü de ken-dine sanal dünya kurup, orada yaşama isteği, yani gayesizlik!

Küresel teknoloji baronları ve onları yönlendiren küresel güç-ler, yeni bir dünya düzeni kurmanın hesabını yapıyorlar. Bu küresel baronlar, laboratuvarlarda virüs üretip, dünya nüfusunu azaltmak istiyorlar. İlaç sektörü de ürettikleri ilaçları dünya piyasasına sürerek zenginleşmektedirler. En vahim olanı; kendilerine hizmet edebilecek robot bir insanlığı inşa etmektir. İşte kullandığımız ilaçlar, insanların davranışlarını, konuşmalarını, psikolojilerini ve düşüncelerini olumsuz yönde etkilemektedir. Sonuç olarak; ülkemizde ve diğer ülkelerde yükselen suç oranlarına baktığımızda ister-istemez böyle bir endişeye kapılıyoruz ve aklımızda çeşitli senaryolar yazıyoruz. Bu durumda alınması gereken en etkili önlem; devletimizin sağlık ve teknoloji konularında denetleyici olmalıdır. Milli aşılarımızı ve teknolojilerimizi üretmeli ya da etkin bir şekilde denetlemelidir. Böylece ülkemizin geleceği olan gençlerimizin önüne cazip hedefler koyarak bu bataklıktan kurtarmalıdır, diye düşünüyorum.

Dünyanın aydınlanma ve bilgi çağını aşma noktasında var gücü ile çalışırken; biz aydınlanma çağının gölgesinde yan gelip yatmayı tercih ediyoruz. Çok yazık!