Kar yağıyor…

Dur durak bilmeden, göz gözü görmez halde kar yağıyor…

Sokaklarda çocuk sesleri… Kimisi kaymak için sırada bekliyor, kimisi onları izliyor. Bazıları kardan adam yapma telaşına tutuşmuş. Her yokuş başında bir heyecan…

Kar yağıyor…

Tüm herkes bugünü beklemiş gibi. Yıllardır özlem duyulan sevgiliye kavuşur gibi. Hasretin son bulmasını kutlar gibi.

Zifir çökmesi gereken saatlerde gün sanki hiç batmamış; ay ışığı, “Ben bu geceyi güne çevireceğim,” der gibi.

Sesler zamanla azalıyor, sokakta yankılanan bir iki kahkaha da evlerine doğru yol alıyor. Biraz önce yaşanan o heyecanlar, çığlık çığlığa sevinçler yavaş yavaş yok oluyor. Tüm izlerin üzeri örtülüyor…

Her yer bembeyaz… Sanki hiç adım atılmamış, yeni bir başlangıç için sıfırlanmış tüm geçmiş.

Düşen kar tanelerinin sesi var sadece; sessizliğin sesi gibi her biri… Bazen rüzgâr sesi de katılıyor onlara.

İnsan sadece yağan karın sesini duyuyor. Arada bir, sokakta yürüyen birilerinin ayağını bastıkça çıkan o kütürtü sesi… Ki çok da sürmüyor izlerin silinmesi.

Zaman akıyor. Bir odanın tavanını izlerken, perdesi açık camdan yağan karlar izliyor beni.

Bembeyaz bir örtüde kayboluyorum…

Evine gitmeye çalışanların sesiyle zamansızlık içinde kendime yer ararken, pencereden dışarıyı görebildiğim kadar bakıyorum.

Ağaçlar, dallarını bükmeye başlamış. Yeni bir doğum zamanından önce, belki de son yük düşüyor üzerlerine.

Gece bitiyor, gün doğuyor.

Gün bitiyor, gece oluyor.

Kar hep yağıyor…

Sokaklardaki izler bir anda siliniyor.

Geçmişten gelen günü görmüyor; hep beyaz bir örtü…

Gün dönüyor, gün gidiyor.

Yavaş yavaş azalıyor kar yağışı.

Uzaklarda bir yerden güneş doğma çabasında.

Yollar, kimsesiz kalmanın hüznünü kabullenmiş. Gri bir sabahın, kısık gözlerle bakılan saati görme çabasıyla yola düşülmesini bekler gibi…

Düşen son kar tanesiyle buz tutuyor yarınlar… O cıvıltılı seslerin yerini ayakta durma çabası alıyor.

Güneş hangi dağın ardında yarınları bekliyor; kırılan dallar, hangi baharın yolunda yenik düştü zamana, bilinmez…

Bir şehir…

Kara yazar günlerini…

Susar sokaklar, kalır gölgesiz.

Bir şehir…


Sercan Saraca