Evvel zaman, ele babam ele, gün ışığını, yıldız ışığını, ay ışığını...

Vaktiyle bir Solak varmış, Padişahın gözde savaşçılarındanmış, sol kolunu ve ayağını belki de beyninin sol yanını sol gözünü veya burnunun sol deliğini iyi kullanırmış, Padişahın Solaklarındanmış, yani padişahın sol yanını korurmuş. Sefer eylenmiş, savaş olmuş, çetin savaşmış, çok öldürmüş, iyi öldürmüş, yaralanmış, sis pus içinde bir bataklığa düşmüş hengamede, düşman birliği peşine takılmış, bataklığa batmış, nefesini tutmuş, gölgelerde gizlenmiş, bir iki düşman boğazını da kesmiş, lakin gün ağmış gece dönmüş, zaman zamanı kovalamış derken savaş meydanına epey uzak bir yerden bakmış, ordular dağılmış, herkes piyasadan çekilmiş, kendi ordusu ve padişahı gözlerde gözükmüyormuş, savaşı kim kazandı, bulunduğu yer nerelermiş, epeyce çevrede dolaşmış, kolacan etmiş, yaralarını tımar etmiş, ölümden dönmüş, uzun yıllar sonra memleketine dönebilmiş, siz deyin 8 yıl ben diyeyim 12 yıl epeycene uzak memleketlerde yaşamak zorunda kalmış, kendine gelmiş, dönmüş dolaşmış, yolu bulmuş, başşehre varmış, saraya girecekmiş, padişahını bulacakmış lakin sormuş soruşturmuş, padişah değişmiş vezir değişmiş, dostlar düşman, düşmanlar dost olmuş, devlet aynı devlet amma çamlar bardak, bardaklar çam olmuş, bizim Solak da çekmiş gitmiş köyüne. Lakin gittiğinde köyünü de bulamamış, viran olmuş, taşınmış köylüler, iz nişan da kalmamış.

Tarih ve din hikayelerinde Solaklar ve Sağlakların hikayesi bulunmaz, anlatılmaz. Onların derdi senaryoyu zihinlere destandı efsaneydi deyü kazımaktır. Çocukları robota çevirmektir. Evvelden askere gidenler, bu çağdan önceleri yani, ben diyeyim 5 yıl sen de 7 yıl dönemezmiş memleketine, ne telefon ne mektup.

Siyasetçiler neden korumalarla gezer hiç altını üstünü hercümerç edip araştırdın mı azizim. Neden üst perdeden konuşup dururlar, sağa sola ahkam eylerler, askerde, neden emir demiri keser.. Bilmem..

Dünya tarihinde bir peygamberler yarışı vardır. Her ümmet kendi peygamberini en üst zirveye çıkarır. Yahudiler der ki; bizimki dağa çıktı Tanrı dağa indi, ona çekiçle çiviyle yazmayı öğreti ve on emrini verdi, koca Tanrı kalktı ayağına kadar geldi bizimkinin öyle büyüktür değerlidir. Hristiyanlar da der ki; o da bir şey mi, bizimki Tanrının öz be öz oğludur, Göklerin Kralıdır, hüküm onundur, ölü bile diriltti vb vs.. Müslümanlar der ki, o da bir şey mi, bizimki olmasa idi ne dünya ne yıldızlar yaratılmayacaktı, öyle değerlidir, öyle büyüktür vb vs. Hikaye burada biter. Biraz da siz yarıştırın.

Yine uzak doğu mistisizminde de bunlara benzer bir çok hikaye vardır. Lakin okusak da unuturuz, çünkü kafamıza kakan olmaz, gözümüze sokan olmaz o tarafı. Genelde üst paragrafta anlatılan dünyaya göre küçük bir bölgenin inançları ve hikayeleri ve o hikayelerdeki kişileri yememiz, hazmetmemiz hatta sevmemiz talipleri olmamız için servis edilir durur.

Dünya son 500 yılın son 200 yılından bu yana daha çok tanır oldu birbirini. Lakin dünyayı ne kadar uğraşsak da bir düzleme çizemedik. Daha yeni yeni dünyanın ekseri bölgesini tanımaya, görmeye başladık. Dünyanın her tarafında durum biraz biraz aynı. Yaratılış da Evrim de artık tam olarak cevap veremiyor dünyaya.

Eski hikayeler, anlatılar, eski yapılar, dünyanın son reset halinden önceki medeniyetler çoktan yok olmuş ne yana gittiler, nerede kayboldular meçhul.

Azizim, eskinin haritalarıyla neyi hedeflemektesin. 100 yıl sonrasının dünyasına hazırlanmaya çalışsan ömrün yetmiyor. Şaka gibi bir macera içindeyiz. Karınca misali dünyada, ülkemizde, bölgemizde... bir aşağı bir yukarı, bir sağa bir sola, çok da kafamız atarsa kendi etrafımızda dönmeye başlıyoruz. Kim en çok kendi etrafında dönerse diğerlerini kütle çekim misali kendiyle döndürüyor.

Lakin tüm yollar dönüp dolaşıp göklere, yıldızlara dayanıyor. Ötesi meçhul. Gökten gelmişler göğe gitmişler. Nereden gelmişler nasıl gitmişler kafam atmaya başladı benim de..

Evvel zaman, ele babam ele, gün ışığını, yıldız ışığını, ay ışığını...

Vaktiyle bir Solak varmış, Padişahın gözde savaşçılarındanmış...