Bir insanın iki türlü bilgi nasibi vardır: Biri başkaları tarafından verilen, diğeri ve en önemlisi ise kendi kendine kazanılandır. — Gibbon
Sanki bir lanet gibi; armut dibine düşüyor. Düşmek istemese de kanatlarını kesiyorlar. Kuşlar kanatlarını ödünç vermek istese bile, o kanatları kırıp kişiyi karanlık gölgelerde çürütüyorlar. Anne rahminden çıkan insanı, "elalem ne der" denilen o devasa çelik dişlilerde kurban edenler ise en yakınları; kan bağı bulunan, zihinlerinde düşünce yerine ilkel komutlar taşıyan aile ve akrabalar...
Kadın cinayetlerine dikkat ettiniz mi? Öldürenler önce aileler, sonra eşler; sıralama hep bu şekilde ilerliyor. İlkel insan, ilk komutun nereden geldiğini dahi unutup etrafında dönen bir hacıyatmaz gibi sağa sola çarparak günah çıkarıyor. Sonra o timsah gözyaşlarını, ağzını sildiği peçeteyle kuruluyor. Oysa az önce çiğnediği lokma, o dibine düşen armuda aitti.
Bu kansız bir cinayet. Sessizce çürüten, şekerle harmanlanmış bir ölüm... Kimseye afiyet olmasın.
Sadece sonuçlara odaklanan insanlar ise ekran başında, tıpkı o aileler gibi sahte bir pişmanlıkla gözlerini büyüterek "cık cık" demekten öteye gidemiyor. İz bırakmayan adımlarla bir sonraki kanala geçiyorlar. "Olmadı değil mi? Hay Allah, yine aynı hikayenin başka bir versiyonu: Bu kez töreden kaçan aşıklar kardeşi tarafından öldürüldü."
Cinayetin binlerce tonu var ama hangi ton olursa olsun sonuç aynı: Çizginin dışına çıkmak isteyen bir insanın dramı. Peki ya bataklıklar? Onlar hâlâ binlerce karanlık, çürük fikir üretmeye ve fısıltılar ormanında gizlenmeye devam etmiyor mu?