Rahmetli Babam spora, harekete çok meraklı ve çok atletik adamdı... Gençlik zamanlarında da Artvin Ekibinde folklor oynadığı için bu hareketlilik kanına karakterine işlemiş ta o zamanlardan... İş yerimizde o tarihlerde beş altı arkadaş ağabeyler ile beraber çalışıyorduk.

Laf spordan açılınca rahmetli babam ’’Ben durduğum yerden gerilmeden atlarım burada hepinizi de tek tek geçerim var mısınız iddiaya.’’, dedi... Şaşırmıştık, hepimiz genciz iddia büyük kaybedenler birinci olana bir şeyler ısmarlayacak... Bir insan durduğu yerden ne kadar atlayabilir en fazla, olsun olsun bir buçuk iki metre, aklımızda ki rakam bu... Bizim bildiğimiz uzun atlama gerilip gerilip oluyor ama buda başka değişik bir şekil...

Dükkanda ikindi vakitleri işleri kolaylamışız bayağı, müşteride yok dükkanda. Başladık sırayla atlamaya... İlk önce babam ’’Ben atlayayım görün bakın sonrada siz atlayın bakalım bana yetişebilecek misiniz zibidiler?’’ dedi... Biz de o tarihe kadar babamızın böyle bir yeteneği olduğunu bilmiyorduk.

Dükkan içinde gerildi gerildi ve atladı babam. Bir ölçtük iki metrenin üzerinde hatta bir de yetmiş yetmiş beş santimi var... Bayağı da uzun bir mesafe ama bizimde serde gençlik var, nasılsa o mesafeyi atlarız diye ben de diğerleri de aklımızdan geçiriyoruz... Babam bizden otuz yaş büyük, pöh ki pöh! Biz mi geçemeyeceğiz, bu mesafeyi?

Evet merak ettiniz değil mi, babamı geçen oldu mu diye? Birazdan merakınızı gidereceğim durun canım, hemen acele etmeyin. Dükkanda çalışan arkadaşlarımızdan ben de dahil beş altı kişi atladıkça atladık ama babamın atladığı mesafeyi geçemedik. Ona en yakın atlayan çalışanımız Osman ağabey on beş santim yaklaşmıştı. Dükkana girip çıkan müşterilerde ’’Sizde genç olacaksınız bir de.’’ diye bize takılır oldular. Tabi yemek ısmarlama işini de ihmal etmedik...