Savrulan yaprak gibi olsaydık ne güzel olurdu rüzgarın istikametinde bir seyr-ü sefer. İşin acısı bana savrulucağım yerin seçimi verilmiş ve ben birdaha ben olmamaya gitmişim bu anı bana acı getirdi anı acı getirdi gerçekle hayal arasındaki çizgide kalmak ve birinden ötekine geçememek acı verdi yani hayaller acı hayalin bitiminde karşına çıkan gerçek acı Bir umudum var hala on senedir olduğu gibi Danteye sorsay umut ile acı çekiyorsun dedi bana sorsan son benzinim arabamdaki derim hem her dem umutla acı çekiceksek acının sonrasında unutuş yokmudur buda birşey değilmi bir göğe bakarım göz kırpmaz bana bir güneşe bakarım gülmez bana ama eskileri hatırlarım altında içtiğim kırkbin hatırlık kahveleri hatırlarım daha bitmedi o kırkbin. Hem yaklaştığımı seziyorum mutluluğa beş kala belki yarından da yakın. Nasılını sormayın bana elbet bir cevabı var kendimi ateşlere atışımın beklediğim gibi olmadığıda kesin ama derler ya allah şaşırtır diye eminim o şaşırtmadı şaşırmamam için çok çabaladı ama seçim hakkı geldiğinde irademe bıraktı herşeyi o zaman bıraktığı şekliyle irademe şimdide kendiyle bıraktı beni. ’’’Ben hayatımda kimseyi sevmedim arkadaşlar ama herkeze iyi davrandım’’ işte hayatımın sırrıda burada saklı nasıl sevemedim ben nasıl bir hissis oldum sır burada saklı ama bu sır beni insan etti çok matah bir şey gibi söylemiyorum insanı diğer varyasyonlar göz kırpsada ben insanı seçtim sadece çünkü ezelden beri ben kendimi böyle bildim.