Metro da ya da toplu taşım otobüslerinde giderken yanımda cep telefonları ile oyun oynayanları seyretmeye bayılıyorum. Bayılıyorum derken yaptıkları işi sevdiğimden değil, ne yapıyorlar niye yapıyorlar sohbet edip öğrenmek istiyorum. Onlarla sohbet etmek müthiş bir haz verdiği gibi, yazılarıma da malzeme çıkıyor. Tabi ben bu sizin yaptıklarınızı bir bir yazıya dökeceğim diye de bir şey söylemiyorum.

Metro’ya bindim ilk duraktan. Ortaya oturdum iki yanıma iki kişi gelirse birinden birisi mutlaka cep telefonu ile oynayacak. İkisi birden oynadı mı zaten değmeyin keyfime... Nihayet kalkıştan sonra ki ilk istasyona yanaştık. Sağ tarafıma bir bayan sol tarafıma da bir erkek arkadaş geldi oturdular. Kovboyların aniden silah çekmesi gibi bir anda cep telefonları ortaya çıkıverdi... Bende yan gözle çaktırmadan onları seyrediyorum. İçimden, birinizden birinizin makale ya da köşe yazısı okuduğunu göreyim elini öpeceğim. Sadece dediğim ile kalıyorum.

- Maşallah ne güzel kaydırıyorsunuz topları
- Can sıkıntısı işte amca.
- Bir şeyler okusan makale filan daha güzel olmaz mı?
- Ooooo yok be amca geçtik onları geçtik.
- Gözlerini de bozuyorsun diyeyim sana.
- Yok, yok bir şey olmaz...
- Ben demiyorum sağlıkçılar diyor.
- Şimdiye kadar bir şey olmadı.
- Bundan sonrada olmayacak demek değil.

Metrodan inene kadar oyun oynadı arkadaş. Bütün uyarılara rağmen bırakmadı...

Baktım bayan da arabaları yarıştırıyor...

- Maşallah size de
- Ne yapalım başka türlü vakit geçmiyor.
- Rekor filan da kırıyor musunuz?
- Yok ben öylesine takılıyorum.
- Gözlerinize yazık hanım kızım.
- Biliyorum da hastalık bu benimkisi amca.
- İyi bir hastalık değil gözlerinize yazık.
- Başka türlü vakit geçmiyor amca.
- Gazete dergi makale filan okusanız. Hem de fikir sahibi olursunuz dünya hakkında günümüzde yaşananlar ile ilgili...
- Onlarla kim uğraşacak bizimkisi basit iş.
- Durum ortada metro aslında bir bakıma ülkeyi yansıtıyor...


Baktım tam karşımda da yedi tane koltuk. Kızlı erkekli oturmuşlar ellerinde cep telefonları. Dördü oyun oynuyor belli ki... Çok heyecanlılar. Bir tanesi bir şey yapmıyor, biri de gazete okuyor... İnsan üzülüyor gerçekten. Ne zaman ki cep telefonunda köşe yazısı okuyanların sayısı oyun oynayanların sayısını geçer işte o zaman umutlanabiliriz toplum ve insanlarımız için diye düşünüyorum..