Sınıf arkadaşlarımız ile bir güzel günde birlikte olmaya karar verdik. Kızılay’da buluştuk. Yıllardır görüşmediğimiz Osman, Levent, Mustafa ve bendeniz Ahmet... Kızılay’ı bilenler bilir Yeni Karamürsel vardı eskiden, şimdi başka değişik bir mağaza olmuş, tam buluşma yerimiz orası...

Bir araya geldik, sarılma öpüşme faslından sonra Sakarya Caddesine bir uzanalım hem de eski günleri yad edelim dedik... Aha burada şu vardı, yok yanında başka bir dükkan vardı, tabi hepsi değişmiş, eskiler gitmiş ya da iflas etmiş yerine yenileri gelmiş...

Kırk seneden beri birbirimizi tanırız ama tabi çok sık görüşmediğimiz için şekil ve şemalımız haliyle değişmiş. Neyse bir kafeye oturduk. Başladık anlatmaya. Bir Osman anlatıyor, bir Mustafa anlatıyor, bir Levent anlatıyor, bir ben anlatıyorum. Bu arada kahvelerimizi de yudumluyoruz hafiften. Bir ara yağmur çiseler gibi oldu kapalı yerdeyiz yine de...

Sıkıştık tabi küçük abdeste. Yukarı çıktık tuvaletin kapısında düğmeler, şifreli tuvalet kapısı. Ne bilek ağam biz yıllardır Kızılay’a gelmemişiz... Biraz bekledim şifreyi bilen birisi gelir diye, gelmedi. Hemen aşağıya indim, servis yapan çocuğa ’’Evladım tuvaletin şifresi kaç?’’ dedim, O da ’’Yok öyle bedava şifre bir şey alacaksın içmek için fişte yazıyor şifre.’’ Vayyy be! Ne güzel sistem. Aslında haklılar bir bakıma, böyle olmasa dışarıdan bir sürü adam dalar teşaşür için Kafeye... Onlarda kendilerince önlem almışlar...

Tekrar arkadaşların yanına inince fişi buldum hakikaten orada yazıyor tuvaletin şifresi... Bayağıda sıkıştım neredeyse altıma edeceğim. Tekrar bir koşu yukarı çıktım ve şifreyi yazınca zınk, zonk, hönk işte neyse tuvaletin kapısı açıldı... Bizlerde bir mutlu bir mutlu ki değmeyin keyfimize... Güzel bir gündü seneler sonra arkadaşlarla geçirdiğimiz...