tarih, ne kadar eski bir dava güderse gütsün, her çağın kendi izini duyar. ve bu iz, bazen koca bir gürültüyle gelir, bazen de sadece sessiz bir uğultuyla. lakin her uğultunun bir gerçeği işaret ettiği, her gürültünün hakikati temsil ettiği nereden belli? bir ruhun dirilişi dedikleriniz, belki de sadece yorgun zihinlerin çırpınışı, geçmişin ağırlığından kurtulamayanların izi olabilir. o ruh gerçekten öldü mü, yoksa siz mi ona bu ölümü biçtiniz? hakikat, sadece tarihin karanlık köşelerinde dirilir sanıyorsanız, asıl yanılgınız burada başlar.

batılın karşısına dikilen bu ruh mu? ya da sizce hakikat, sadece bir bayrağın gölgesinde, bir kılıcın ucunda mı yaşam bulur? gerçek diriliş, ne bir meydanda ne de bir savaşta gizlidir. diriliş, insanın kendi içindeki karanlıkla yüzleştiği anda başlar. bedir’den, uhud’dan, hendek’ten ilham alan bir ruh mu? hayır, bu sadece geçmişin hayaletidir. çünkü hakikat, bir savaştan ibaret olamaz. siz, bir ruhun dirildiğini sanırken, belki de o ruh hiç ölmedi; ama siz, o ruhu dar bir kalıba hapsederken onu boğdunuz.

15 temmuz, bir ruhun yeniden doğuşu mu? peki ya o ruhun sessizce, uğultuyla yaşayan yüzlerce hali nerede? sadece büyük patlamalarla, koca zaferlerle mi dirilişi göreceksiniz? hakikat, sessizce, kalabalığın ortasında yürürken, siz yalnızca gürültüyü alkışlıyorsunuz. ruhu gerçekten diriltmek, savaş meydanlarında değil, insanın kendi iç savaşında kazanılır. hakikat, ne bir zaferde ne de bir mağlubiyettedir. hakikat, sadece ona bakan gözlerin derinliğindedir.

osmanlı’nın bayraktarlığından, kudüs’ün fethinden, çanakkale’den bahsediyorsunuz. lakin, bu büyük zaferler bir ruhun gerçek dirilişine mi işaret ediyor? belki de tüm bu anlatılar, sadece tarihin tozlu sayfalarında duran izlerdir. geride kalan ne? gerçek bir diriliş mi yoksa sadece nostaljik bir düş mü? hakikat, her ne kadar büyük geçmiş anlatılarında aranırsa aransın, asıl diriliş, bugünün dünyasında, insanın küçük ve görünmez mücadelelerinde yaşanır. çünkü hakikat, her zaman gürültülü zaferlerin değil, sessiz devrimlerin eseridir.

o ruh öldü, evet, çünkü siz ona hep aynı kıyafeti biçtiniz. geçmişin yüceltilmiş anılarıyla onu boğdunuz. dirilişi kutladığınızda bile, aslında onu kendi ellerinizle yeniden mezara koydunuz. hakikat, tarih boyunca yaşar; ama onu görmek için zaferlere, büyük anlatılara değil, sessiz ve derin anlamlara bakmak gerekir. hak, batılın karşısında zafer kazandığında değil, insanın kendi içindeki batılı yendiğinde gerçek zaferi bulur. çünkü en büyük savaş, dışarıda değil, içeride kazanılır.



“titre ve kendine gel” sözü buradan gelir, u n u t m a !!!