Öfke şeytandandır.
Bazen ani çıkışlar yaşarız. Kendimize hâkim olamadığımız anlar olur.
Susmak zor gelir.
En yakınımızdakilere bağırır üzeriz.
Belki hiç dilimize almayacağımız sözler bile sarfederiz.

Hiç düşünmediğimiz, o an akılıma ne gelirse sarfettiğimiz ağulu cümleler söyleriz.
Yılan, akrep dilli sözler.

Sonra...
Sonra pişman oluruz.
"Keşke deriz, keşke söylemeseydim.
Ne gerek vardı?"

Pişman olmamak için sözü ani çıkışlarla değil, tartarak, düşünerek söylemelidir.

Karşımızdakinin de dili var, söyleyebileceği sözleri vardır.
Cevabını kaldıramayacaksak kimseye söz söylememeliyiz.


O yüzden atalarımız bin düşünür bir söyler, az konuşurlardı.

Her sözümüzden mesulüz çünkü.

Karşılıklı olmasak bile, artık yazı diliyle de birilerine ulaşabiliyoruz.
Yazı ile dahi bu öfkeden uzak durulmalıdır.

Sözün yerini yazının aldığı asırlardan beridir, yazdığına da dikkat etmelidir insanoğlu.

Düşünelim ki kısacık ömrümüzde kimseyi kırmaya değer mi?
Bir anlık öfkelerle bir dünyayı yıkmaya değer mi?

Öyle söz vardır ki hayatı karartır.
Öyle söz var ki dünyayı yaşatır.

Sırp bir prensin tek bir sözü ile yirmi milyon insanın öldüğü savaşa sebep olmuştu.

Bazen bize masum görünen sözler büyğk infiallere neden olur.

Bir söz ile Marie Antoinette binlerce aristokratın katledilmesine sebep olmuştu.
Ekmek yoksa pasta yesinler.
Onun için basit ama yoksullar için ağır bir söz.


Ve bir söz ile Hazreti Muhammed aleyhissalâtu vesselâm islâmın yayılmasına vesile olmuştu.
Allahtan başka ilâh yoktur!
Veda Hutbesindeki sözleri tüm dünyaya ışık olmuştur.

Aynı peygamber
Öfkelenmeyiniz! Öfke şeytandandır buyurmuş.

Öfkenin kontrol edilebileceğini de nasıl giderilebileceğini anlatarak tarif etmiş;
Sizden biriniz öfkelendiği zaman, ayaktaysa otursun, yine sakinleşmezse yanı üzere uzansın. (Ebu Davud)


Öfke geldiğinde, öfkemizi vurup kırmak yerine, sakinleşmeye çabalayarak gidermeliyiz.
Sünnet olan budur.

Ani kararlar ile yanlış yapmaktansa, düşünerek hareket edersek, zamanla öfke kontrolü de sağlarız.

Öfke ile kalkan zararla oturur atasözümüz ile bitiriyorum sözümü.

Selam ve dua ile...