İnsanlar açken tanrıyı düşünemez demişsiniz.
Tam aksi bu.

Tokken ve çok zenginken azar insanlar. Kendini güçlü, yenilmez zannederler.
Firavun, Nemrut, Kârun olurlar.
İblis olurlar.
Çok ilim ve çok zenginlik kulu azdırır, yaratıcısına bile isyan ettirir.

Nefsi aaıl açlık kendine getirir.
Rabbini tanır. Gerçek gücün kim olduğunu idrak ettiren acziyettir.
Yoklukla varlık bilinir.

Bu nedenle oruç tutulur. Kim olduğu, kul olduğu hatırlanır. Fakirlerin hali hatırlanır.
Açlık merhamet ettirir. Aç biri, bulduğu yarım ekmeği, az bir yiyeceğini başka aç ile paylaşırken, zengin biri, bir açı bile lokantadaki sofrasına davet etmez.
Onu sofrasına lâyık görmez. Hatta tiksinir. Uzaklaştırılmasını ister.
Merhametini celbediyor diye azarlar.
Paylaşamaz o çok parasını.
Bu nedenle bereketi de olmaz zenginin.

Kanaat etmeyi bilmez. Bol bol keyfine harcar ama bir fakir aileyle bölüşemez.
Aç olan ise sofrasına çok kişiyi davet eder, paylaşır.

Açlıktır Rabbini tanımanın yolu.
Hikmeti...

Allah paylaşmayı bilen zenginlerden eylesin.
Saygılarımla...