Şu dönemlerde ne çok kaldığım şey diyebilirim.

Ülkenin bulunduğu proflaktik koşulların yetersizliği ve de aşırı stres toplumu ve de arada kalınmış koca bir nesil.

Kendimizle kalamaz olmuşuz.

Düşünmek ,rasyonel akıl kullanmak adeta dışlanmış.

Zaten ki düşünmeye vakit de yok.

Ülkenin çorak toplumundan etkilenmemek için dağlara vurmamız lazım kendimizi.

Bu kadar cahil ,bağnaz ,tutucu insanlar yığınından siz düşünen ,sorgulayan iseniz alenen ki "delisiniz!".

Düşünmek bir eğitim ister.

Onun için çok kitap okumak , araştırmak , kültürlü insanlarla iletişim de bulunmak.

Üniversitedeyken sayısı az olsa da o nitelikli arkadaşım vardı.

Aralıksız 7 saate yakın bilimden ,edebiyata çoğu konuyla ilgili konuşma yaptığımı bilirim.

Ama iş memlekete geldi ki tam felaket.

Bu kadar cahil bırakılmış ahalinin yaşadığı sahte mutluluk akıl almaz.

Ben dinsel ,uhrevi hiçbir şekilde bakmıyorum.

Sadece akıl ve rasyonelite!

Bir de bilim.

Bu koşullarda hangi ortamı değiştirmemiz gerekli orası da imkansız.

Hala düşünmeye başladığımda staj yaptığım psikiyatri servisleri geliyor hep.

İnsanlar boşuna o düzeye gelmiyorlar.

Zaten ki hocalarımız "gerçek hastaların hasta ettikleri bize hasta olarak gelirler "derdi.

Toplumsal çürüme o kadar ileri ki ahlak, kültür yerle bir.

Böylesi bir toplumda bizler yaşamamız dahi suya yazmak gibi.

Açıkça gidecek bir yerim de yok.

Tayland ,Bali gibi sessiz yerlere çok ihtiyacımız var.

Hastaneler bu yüzden geldiği noktalarda belli..