Hayalleri olmalı insanın hayallere sığmayan. O hayaller ki gerçeğe namzet olmalı.Hem de bayağı bayağı bir gerçek...Dünyanın derdi ne ki, bu hayaller, yaşanılası toz pembeden masallar varken dertte neymiş ki? Ağlarken bile saniyeler sonra odaklanmalı kıkır kıkır gülmeli, gülerken o büyülü dünyaya girmeli insan. "Heyy ! Hiçbir şey bozamaz bu dünyayı, o kadar iddalıyım ki savaşın ortasında bile olsa o kadar yani..." Böyle bir dünayayı hangimiz yaşamadık ki? Kalıbımı basarım her birimiz çocukluğuna geri dönmek için can atar. Saf duygularla yoğunlaşmış o güzelim günleri hepimiz az çok yaşadık. Hatırlıyorum da arkadaşlarımızla bir onların evinde, bir kendi evimizde oyuncak oynamak için toplanırdık.Oyuncaklar arasında trenden tut, askerler, metalden arabalar, hatta tırtıklı yap bozlarımız vardı.

Gazze’ de yaşanan bu dramı izlerken çocukluğum geldi aklıma, onlar da bu hayaller dünyasında çoculuklarını yaşıyorlardı. Saf temiz arkadaşlarla, oyunlarla çevrelenmiş hayaller dünyası...


Fakat savaş bozdu bu büyülü dünyayı maalesef. Gazze’ de yaşayan Filistin’ li çocuklar belki dünyanın başka bir yerinde savaş olsaydı bu kadar etkilenmezdi savaştan. Dünyada en çok çocuğun öldürüldüğü yer şimdi Gazze. Anne babanın savrulup yok olduğu ailelerin parçalandığı yer Gazze. Haberleri izlerken Gazze’ li çocuğun eli yüzü yanık ve kan içindeyken titreye titreye annemi istiyorum feryadı dünyayı ayağa kaldırmalıydı. Fakat bir film seyreder gibi izledi dünya. Savaşın da bir ahlakı var oysa... Hastane, su deposu çocuk, kadın yaşlı demeden vuruldu yok edildi şehir. İnsanlığın bittiği yerdeyiz. Adalet, barış, insan hakları hepsi, hepsi de yalan...Tarih bu katliamı unutmayacak Bosna’ da üç yılda 9 bin insan ölürken Gazze ’ de 10 bin insan 1 ay içinde yok oldu. Daha da yok olmakta...

İrfan Yıldırım Çevik