Fotoğrafa dikkatli bakıldığında, öküzdeki estetiği görmemek imkansız. Toynağından kulağına, estetik ve ihtişam bi arada.
Ayrıca derinleştirdiğinde, güç, simetri, karizma ve cool bi havanın varlığı da açıkça görülüyor öküzde.

Bu özelliklerin tümünü ya da bir veya bir kaçını, herhangi bir nesneyle, başka bir hayvanla ya da bi insanla da özdeşleştirebiliriz. Yakışır.

Bu, fotoğrafın görünen kısmı. Görünmeyen kısmında da, tabii ki öküz hayvanının kendine has özellikleri var. Bu özelliklerden hareketle, ’öküz gibi...’ ile başlayan, dilimizde varlığını sürdüren ve günlük yaşantımızda sıkça kullandığımız cümleler, literatürümüzde öküzümüzden önce gelir.
Şimdi bunları tek tek saymayacağım çünkü zaaten buna dair herkesin ortalama fikirleri vardır. İşte bu görünmeyen özellikleri de, bi insanda görmek, insanlık için acı ve üzüntü kaynağıdır.
Gerçek şu ki; işin en üzücü tarafı da, günümüzde okulda, sokakta, iş yerinde, plajda, trafikte, spor salonunda, pavyonda, kısaca insanın bulunduğu her yerde, öküzün bu özelliklerini içselleştirmiş ve kendi yaşam biçimine entegre etmiş insanlarla karşılaşmanın, onlarla aynı havayı solumanın mümkün olması.

Öküz, bazı toplumlarda kutsaldır. İnsanlar da genel olarak kutsal kabul edilebilir, ama bu ikisinin oluşturduğu kombin, öküzün insana transparan geçişi, ironik biçimde kutsallıktan uzak kalıyor ama bunda öküzgül’ün suçu ne?

Bir öküz hakkında pek çok şey yazılabilir.
Bir öküz, ’merhaba’ dese, bu tüm dünya için sansasyonel bi olaydır. Ama pek çok insanın, tek başına veya topluluk halinde öküz gibi davranması normalleşmiş bi durumdur ve bunu sıklıkla yapıyorlar. Ne acı!

Bu özelliğe sahip insanları, davranış biçimleri, iletişim tarzları ve hatta bakışlarından kolayca tanıyabiliyoruz hayatta. Onlarla herhangi bi temasımız olduğunda, eğer yeterli olgunluk seviyesine ve sağlam sinirlere sahip değilsek, kısa süreliğine de olsa, onlara benzeme ihtimalimiz yüksek, çünkü bizi bu düzleme çekebilecek yeteneğe ve cürete hayvan gibi sahiplerdir.
Bak şimdi, aklıma bi şarkı geldi:
"Benzemez kimse sana,
tavrına ’hayvan’ olayım...’