1
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
383
Okunma
Düşünürüz, en çok kendimizi. Bir işaret ararız kabul edildiğimize dair. Başarmak isteriz, kabul edilmek adına. İşte bir kuru ’onay ’ için çırpınır dururuz. İnsanız insan olmasına ama insanlıktan böyle yavaş yavaş uzaklaşıyormuşuz hissini veriyor bana.
Karanlık çökmüş bir kere.
Ben bile şu anda bu yazıyı yazarken beğenilir mi, haneme yazılır mı diye hesap etmekteyim. Hepimiz az çok böyleyiz.
Bunu değiştirmek çok zor tabi, ama en azından inkar etmemeli.
Bence hayatta bizi güdüleyen şeylerin başında kötü niyet geliyor ve böylesi bir dünyada nefes alması bile zor, barış çok uzakta..
Şiirin sahibi
Cevap Yaz