İlkokul arkadaşım Kâmil sarışın bir çocuktu. Ağırbaşlı ve çalışkan olduğunu hatırlıyorum. Fazla konuşmaz sessiz takılırdı. Akıllıydı yani.
Kuzenlerim ise mahallenin zıpırları. En alâ küfürleri onlardan öğrenmiş baya da kullanmıştım :)
Ağaçlarda yaşardık maymun gibi. Dut zamanı yerde mi durulur zaten...
Bir gün yol kenarındaki dut ağacındayız.
Hem yiyoruz hem gelen geçene laf atıyorlar.
Kâmil ve diğer arkadaşlar yoldan geçiyorlardı.
Oğlan kuzenlerim Kâmil ile dalga geçmeye başladılar.
"Sarı p..pi çamaşır ipii"
Ben de onlarla kendi aramızda eğlenirdik o tekerlemeyle... ancak bu kez katılmadım onlara.
Ama o an Kâmil ile gözgöze geldik.
Üzüntüsünü gözlerinden okudum.
Tek kelime etmeden bakışını kaçırıp yoluna gitti, evine doğru uzaklaştı.
Sevdiğim saygı duyduğum sınıf arkadaşımla alay edilmişti ve o çok üzülmüştü.
Bana hayat dersi olmuştu bu.
O ânı hiç unutmadım.
Bir kez daha hiç kimseyle ne alay ettim ne de dalga geçtim

Kuzenlerimle de pek oynamadım o günden sonra.
Dut ağacından inip evime gittim.
Sonrasında da biraz daha ağırbaşlı bir çocuk oldum.
O mahalleyi yıkan ben gitti yerine düşünceli bir kız geldi.
10 yaşındaydım. Üzerinden 42 sene geçti. O zamandan bu zamana insana saygı duydum. Sevgiyle yaklaştım insanlara.
Her kim olsa yaklaşımım aynı oldu. Benim için her yeni tanıştığım insan yeni tanıdığım her insan dünyanın en iyi insanı saydım.
Tanıdıkça yanıldıklarım oldu. Tanımaya pişman olduklarım oldu. Yine de benim için her yeni insan yeni bir dostluk kapısıdır.
İyi biri olarak görürüm ve öyle konuşur görüşürüm.
Kalbinde kötülük bulunduran çok kalmaz yanımda, uzaklaşırım. İnsanlarla alay eden insan!larla görüşmemeye çalışırım.
İnsanla alay edilip dalga geçildiği için stund-upçılara gülmem. Mecbur kalmadıkça izlemem de.

İnsanlar incitilmez. Güzelce konuşulabilir. İzah edilip açıklanabilir. Diyalog kurarak anlaşmalıdır.
Yüreğimizdeki o iyiliği hiç bir zaman öldürmemeliyizdir.
Kim olursa olsun yüreğimize yük etmemeliyiz onu.
Affedebilmeliyiz ancak yapılanı da unutmamalıyız. İnsanı kaybetmek çok kolaydır. Kazanmak zordur.
İnsan kalabilmek zor olandır. Zoru başarmak güzeldir.
Çünkü insan olmak çok güzeldir.
Yüreğinde iyilik merhamet, kalbinde huzur taşımaktır insan olmak.

Kalbimizde sevgi olsun! Nefreti unutalım!
Allah iyilerle karşılaştırsın diye dua edermiş büyüklerimiz.
Hayrı konuşup hayrı istemelidir.
Allah hayırlı, yüreği merhametli kullarıyla karşılaştırsın.

Okuyanlara teşekkür ederim. Sevgiyle merhametle iyilikle kalın.
Selâm ve dua ile...