- 746 Okunma
- 9 Yorum
- 7 Beğeni
İNSANLAR, KÖPEKLER VE DUVARLAR
![Günün Yazısı](/yeni/img/ribbon.png)
Okuduğunuz yazı Günün Yazısı olarak seçilmiştir.
(Buz Çölü’nden)
Babamın zorlu ameliyatından haftalar sonra kafamın içinde yaşam ve ölüm kavramları cirit atmaya başlamıştı. Bu iki kavram dönüp dolaşıp karşıma dikiliyorlar, dikkatle gözümün içine bakıyorlar ve suçlu muamelesi yapıyorlardı bana. Sonra bir sessizlik giriyor araya ve zihnimin içinde mahkemeler kuruluyor, kararlar veriliyor, verilen kararlar kırlardan yeni gelmiş bir papatya demeti tarafından tebliğ ediliyor. Kendimi Theo Angelopoulos sinemasının içinde buluyorum bir an; sonsuzluğa uzanan, yer yer siyah beyaz, yer yer gri, gizemli ve sisli yolculuklar…
Son zamanlarda tekrar tekrar soruyordum kendime, bu uçsuz bucaksız bozkırı kim koydu buraya diye. Buraya derken içimdeki tenha bir yeri kastediyorum. Okuduğum bütün kitaplarda, dalgın dalgın dolaştığım sokaklarda, başka insanların bana hissettirdiklerinde, kayboluşlarımda, yıllarca bu sorunun yanıtını aradım. Hep başka yerlere baktım, başkalarının yüzlerine… Uzak düşlere… Yakın gerçeklere... En sonunda o karmaşık imgelerle dolu bozkırı oraya koyanın kendim olduğunu anladım. Kendim. "Kendim" tehlikelerin en büyüğü… Son kez kim olduğumu haykırdım saygıdeğer boşluğa, ismim bağırıldı bir duvarın içinden; yaşamak için anlam peşinde koşturup duran çözümsüz bir serüvenciymişim ben.
Öyle dalmıştım ki bu serüvene, bütün bu düşselliğe zil sesinin de eşlik ettiğini son anda fark ettim. Akşam saatleriydi. Akşamın en güzel saatleri… Bileğim ağrıyordu, çok sert vurmuştum sanırım, üstelik defalarca, parmaklarımda yer yer kızarıklar, kanamalar ve deformasyonlar vardı. Polis arabasının hareketli mavi ışığının pencereye vuruşunu görebiliyordum. Dışarıda bir vukuat mı var diye düşündüm bir an için ama çalınan benim kapımdı. Polislerle aram iyi değildir. Onların, yani o mesleğin bu dünya için gereksiz olduğunu –sorunun asıl kaynağının onların varlığı düşüncesinde yattığını- düşünüyorum. Çünkü önce onlar oluşturulmuştur, sonra suç kavramı topluma yerleşmiştir. Kapıyı açmadan önce o küçük mercekten mavi soluk noktaya bakar gibi baktım; ellerinde telsiz, sivil giyimli sabırsız iki bey. Bu toplum polisleri nedense hep iki kişi giderlerdi suçluların kapılarına. O halde, ben de bir suçlu oluyorum burada ya da şüpheli? Kapıyı açtım ve karşımda ikisi de benden uzun ve kalıplı; biri göbekli, uzun ama seyrek saçlı ve saçlarını arkadan bağlamış, arkadaki açıklığı ustaca kapattığı belli, diğeri ise top sakallı, gözlüklü ve kısa gür saçlı ama rüküş giyinmiş, kendini açık eden bir sivil polis.
“Sarp Akın, siz misiniz?” dedi uzun seyrek saçlı olan. “Evet, benim” dedim.
“Bizimle emniyete kadar gelmeniz gerekiyor”
“Neden?”
“Hakkınızda bir şikâyet var, beyefendi”
Şikâyetin içeriğini biliyordum tabi, neden diye sormam lafın gelişiydi. Olayın ardından kısa bir süre geçmişti, önünde sonunda kapıma dayanacaklardı. Bir anlık sessizlikten sonra üstümü değiştirmem gerektiğini söyledim memurlara. Altımda evin içinde giyilen türden bir şort, üstümde ise siyah atlet vardı. İzin verdiler, sağ olsunlar. Ellerime kelepçe takmadılar, bu da olumlu bir davranıştı onlar adına. Ama ne kadar kibar olurlarsa olsunlar hiçbir şekilde hoşlanmayacaktım onlardan. Bu önyargı değil, genel olarak sistemin işleyişindeki piyonların, halkın değil sistemin çıkarları için kullanılabilirliğinin bilgisidir.
Sitenin en alt katındaki meraklı komşusu Necip ile göz göze geldik polis arabasına binerken. “Hayrola komşu, bir durum mu var, yardımcı olabileceğim bir şey var mı?” dedi, yok anlamında başımı yukarı kaldırdım. Mahallenin çocukları, ölümden kaçabilmiş köpekleri ve kedileri de toplanmıştı. Arabaya binmeden önce hepsine kısa cümlelerle gülümsedim. Daha sonra o gülümseme bütün bedenimde gezinmeye başladı.
Bu tür anların negatifliğinin beynimi kemirmesini düşsel ekrandan silmek için hep bir planım olurdu. Bu mavi ışıklı arabanın arka koltuğunda yaklaşık on dakikalık bir yolculuk yapacağım. Bunun için henüz kullanılmamış bir düşünce paketini heba etmeye gerek yoktu. Giderken sadece dışarıyı izledim; mahallenin, her gün yanından geçtiğim halde dikkat etmediğim noktalarını gördüm. Şu büyük trafonun yanındaki iki ağacın çağla ağacı olduğunu (badem de derler), yan yana sıralanmış akasya ve iğde ağaçlarının senkronik dizilişini... Az ileride dükkânının önüne attığı küçük taburenin üstünde oturan şişko Büfeci Samet’in bıyıklı olduğunu önlerinden geçerken ilk defa fark ettim. Kırmızı yanan trafik ışığında durduk, zihnim de durdu ve hiç beklemiyorken negatifliğin saldırısı başlayıverdi. Ekran karıştı, kontrol altında tutamıyordum artık cümle parçacıklarını.
“Sokakların, caddelerin, kafelerin ve pazar yerlerinin dolu olduğuna bakıp ‘hani ekonomik kriz nerede?’ diyen zavallılar, herkes hayat standartlarını düşürdü, zombi gibi dipte dolaşıyor ve bir şekilde uzatmaları oynuyor. Herkeste birden fazla (en az üç) kredi kartı var ve her biri yakında ayrı ayrı devlet merasimiyle patlayacak. O zaman yürekler de patlayacak, gönüller de, hatta hayaller de… Hiper enflasyona doğru gidiyoruz, belki de o girdabın içindeyiz. Bu durum yasal hırsızların, bankaların umurunda bile değil, onlar bütün krizlerden avantajlı çıkmayı bilir. Yaşanan trajedilerin, toplumsal çürümenin, kokuşmuş siyasetin, ahlaksızlığın, utanmazlığın kuşatmasında boğulmuş bir ülkede yaşamak... İşte bizim gerçekliğimiz bu. Sahtelikle iç içe girmiş müjdeler ve yalanlar, fışkıran petroller, Gabar’lar ve bitmek tükenmek bilmeyen gaz rüyaları… Bütün bu aldanışlar körlük sözleşmesi imzalamış büyük çoğunluğun en sevdiği oyuncağı olmuştur her zaman. Bu çürümeden herkes payını alacak. Özellikle kendini ezene sonsuz sadakati ve itaatiyle ülkeyi uçurumun kenarına getiren sayın ezilmişler sınıfı. Bu iğrençliğin yükselmesinin en büyük nedeni onlar.”
“Ne diyorsunuz beyefendi, ne saçmalıyorsunuz?” dedi başının arka bölümündeki açıklığı uzun saçlarıyla kapatan polis.
“Kokunun farkında değil misiniz?” dedim işaret parmağıma bütün bedenimle yüklenerek.
“Ne korkusu, beyefendi?”
“Korku değil memur bey, koku, lağım kokusu, ama evet aynı zamanda korku da eşlik ediyor o kokuya.”
“Konuşacak bir şeyiniz varsa sorgunuzda konuşursunuz, bence siz bu işten nasıl kurtulacağınızı düşünün, böyle boş sözlerle enerjinizi harcamayın.”
Yüksek sesle düşünüyordum ve bu yaşıma kadar biriktirdiğim öfke olur olmaz zamanlarda ortaya saçılıyordu. Böyle durumlarda zaman ve mekânın önemi yoktu. Bir anda ağzımdan dışarı fışkırıverdi bu kusmuklar; arabanın koltukları, yanımdaki polisin yüzü, arabayı kullanan öbür polisin kafasının arka kısmı sözcük kusmukları içinde kaldı. Açıklığı gerçek kapatma böyle olur. Aslında biliyoruz, bu dünyada herkes kusmuk içindedir; insanlar, otomobiller, şehir içi minibüsleri, alışveriş merkezleri, AVM’ler, yollar, iş hanları, kamu binaları, gösterişli müdür odaları, partilerin genel merkezleri, bekleme salonları, hastaneler, vergi daireleri, bankalar, en çok da bankalar… Duygusuz bankalar… Gökyüzünü ve yeryüzünü karartan bunca kusmuğa karşı insanların neden başkaldırmadığını anlamıyorum, asıl güç onlarda olmasına rağmen işçilerin neden greve gitmediklerini anlayamıyorum. Orta tabakada kümelenmiş romantik emekçilerin neden burjuvazi taklidi yaparak yaşadıklarını anlamıyorum. Wilhelm Reich’in şu sözü geldi aklıma: ’’Asıl açıklanması gereken, neden aç insanın çaldığı ya da sömürülen adamın grev yaptığı değil, neden aç insanların çoğunun çalmadığı ve sömürülenlerin çoğunun greve gitmediğidir.”
Polis karakoluna gelmiştik. Aklımın kıyılarını döven düşünce parçacıklarını usulca, incitmeden bir kenara itip arabadan indim. İfademi almak için bir memur hazır bekliyordu. Göz göze geldik, yüzü oldukça esmer ve ıssızlıktan yapılmıştı. İfademi alan polis memuru hakkımdaki iddiaları hızlı bir şekilde anlattı ve şikâyetçi olan Halil Toynak adlı şahsın dilekçesinden bahsetti. Durup dururken tenha bir yerde onu dövmüşüm. Bu koca bir yalan, çünkü onun hayalini dövdüm, hem de fena halde. Şiddete karşıyım, şiddeti asla bir araç olarak görmem, çünkü ben aydın bir kişiyim. Düzenli bir kitap okuyucusu ve aynı zamanda, tiyatro ve sinemaya da düzenli olarak vakit ayıran biriyim. Bir de düzenli ve onurlu yenilgilerim var, her şeye karşı olduğum için. Kim birine karşı şiddet kullanıyorsa o sevgisizlik çölünde kaybolmuş zavallının tekidir. Ne olup bittiğini kısaca anlatmamı istedi, otuz beş yaşlarındaki yüzü ıssızlıktan oluşan esmer memur.
***
“Kötülük, ancak tam hızla giderken dengede kalabiliyordu, bisiklette olduğu gibi.” demiş Jan Paul Sartre, Akıl Çağı adlı kitabında. Konumuzla ne alakası var, o öyle demiş bu böyle demiş, bana ne kardeşim, konuya dönelim diyebilirsiniz, ancak dememelisiniz. O üstatlar boş konuşmazlar. Olayın olduğu gün evdeydim ve elimde Dostoyevski’nin ‘Suç ve Ceza’ kitabı vardı. Yirmi beş yıl sonra tekrar okumaya karar vermiş, ruhsal yapımın bozulması pahasına on günde bitirmeyi başarmıştım. O tuğla kalınlığındaki kitabı yıllar önce ilk okuyuşumda ne yalan söyleyeyim fazla bir şey anlamamıştım. Bu kez kitabın içine tamamen girmiş ve orada kendime en yakın bulduğum karakter olan Razumihin ile dostluk kurmuştum. Kitabı düzenli olarak okumam ve sonuna kadar hem keyif alıp hem huzursuz bir ruhla ilerlemem onun sayesinde olmuştu. Razumihin’e buradan şükranlarımı sunuyorum.”
"Öğle saatleriydi, bitirdiğim kitabı rafta ait olduğu yere (bitirilmiş kitaplar mezarlığı) özenle yerleştirdim. Sonra markete alışveriş yapmaya çıktım evden. Yürüyüş yapma bahanesiyle yolu uzatarak başka sokaklara, oradan başka ara sokaklara girdim. Neredeyse boş olan büyükçe bir parkın yanından geçiyordum. Kırk beş yaşlarında, şapkalı, orta boylu daha önceden konuşmuş olmasam da siması yabancı gelmeyen bir adam (şu adını söylediğiniz Halil Toynak), pembe plastik bir selenin içinde getirdiği çiğ tavuk etlerini, detone sesiyle mırıldanarak sokak köpeklerine yediriyordu. Bu çok hoşuma gitmişti. İnsanların çoğunun sokak hayvanlarına acımasız davrandığı, bu dünya sanki sadece insanlara ait ve diğer canlıların yaşam hakkı yokmuş gibi, o canım varlıklara sürekli şiddet uyguladığı bir zamanda bu arkadaşın şefkatle onları beslemesi beni duygulandırmıştı. Yanına gittim ve gülümseyerek selam verdim.
“Ne iyi ediyorsunuz, köpekleri seviyorsunuz sanırım, ben de çok severim, bizim o taraflarda da çok var, mahallenin güvenlik görevlileri gibi hiç ayrılmazlar oradan.”
“Yaaa, sevmez miyim, ne güzel hayvanlar,” dedi zoraki bir tebessümle ve yüzüme bakmayarak.
Yüzüme bakmamasından ve kısa kesmesinden sohbeti seven biri olmadığını düşündüm. İyi günler dileyip yoluma devam ettim. İnsanlarla iletişimim çok iyi sayılmaz, bunun nedeni çevremde fazla insan olmasını istemiyor olmamdır. Yarım asırlık yaşamımda bende yer etmiş en belirgin düşüncelerden biridir bu. Çünkü insan düşmüştür. Defalarca tanık oldum insan kavramının düşüşüne. Gösterişli apartman altlarını ele geçirmiş şu üç harfli marketlerden birine girdim. Listemde ilk sırada peynir vardı. Yoğurt, ayran, yumurta, domates, biber ve salatalık şeklinde devam ediyordu liste. Hepsinin aynı anda ve kısa aralıklarla bitmesinin nedeni, hepsinden de azar azar alıyor olmamdı. Çünkü ülkenin itaatkâr ezilenleri “en büyük ekonomist bizim ekonomist!” diye tezahürat yapıyorlardı çeyrek yüzyıldır. “Hem eziliriz hem vazgeçmeyiz reisimizden, soğan ekmek yeriz, yine de vazgeçmeyiz!” düşüncesi bütün felsefe kitaplarını altüst etmiştir… En son diş macunu almak için o bölüme doğru yöneldim. Karşı apartmanın orta yaşlı balkon güzeli Pakize ile karşılaştım orada. Selamlaştık. Yüzünde bir tuhaflık vardı. Yüzü gözü ve burnu ufalmıştı, aslında tam olarak öyle değildi, dudakları balon gibi şiş olduğu için yüzünün diğer organları küçük görünüyordu.
“Nasıl olmuş, Sarp bey?” dedi dudaklarına yaptırdığı dolguyu göstererek. Gülümsemek isteyip de gülümseyemeyerek. Belki de gülümsedi içten içe, ben göremiyordum. Ben içten gülümsemeleri göremeyen biriydim.
“Bu ne hal kız Pakize, eşek arısı mı soktu dudaklarını, davul gibi olmuş” dedim şaşkınlık içinde.
“Ne eşek arısı, ne davulu ayol, sen ne anlarsın güzellikten, görme özürlüsün sen, zaten neyi gördün ki bugüne kadar, karın bile gitti senin bu kabalığın yüzünden,” diyerek kızgınlıkla ayrıldı yanımdan. Ah Pakize, ah seni kronik dul…
***
“Nereden nereye getirdi mevzuyu Pakize. Görüyorsunuz değil mi, memur bey.”
“Sarp bey, bütün bunların konumuzla ne alakası var, lütfen asıl konuya dönün, siz bu adamı tehdit edip dövdünüz mü, dövmediniz mi?” diyerek araya girdi ifade alma uzmanı ıssız esmer memur.
“Olmaz olur mu, çok alakası var efendim konumuzla. Ayrıca geleceğim o kısma. Az kaldı.” dedim.
Market alışverişimi bitirmiş, elimde iki poşetle eve dönüyordum geldiğim güzergâhtan. Toynak’ın, köpekleri beslediği parka doğru yaklaşıyordum, köpekler oradaydı, karınları doymuş, mutlu ve huzurla yatıyorlardı çimenlerin üzerinde. Biraz daha yaklaşınca köpeklerin hiç hareket etmediklerini fark ettim. Ağızlarının etrafında beyaz köpükler vardı. Dokununca fark ettim, dört köpek, dört can ölmüştü. Az önce ölmüşlerdi. Bir ruhu çirkin tarafından zehirlenerek öldürülmüşlerdi. İnsanın düşüşüne bir kez daha tanık olmuştum. Yanlarına oturup ağladım. Bir yandan da belediyeden bir yetkiliyi arayıp durumu anlattım. Onlar gelene kadar bekledim o sevimli canların başlarında. Bu sokaklar kötülük akan derelere dönüşmüştü gözümde. Düşüncelerime öfke doluşmuştu ve bu öfkeyi kontrol altına alamıyordum. Belediyeden gelen görevliler dört canın cesedini römorka yükleyip götürdüler, uzak ve ıssız bir yerde yakmak için.
Sinirden ve sıcaktan bunaltı gelmişti. Çevreme baktım, evleri tek tek gözden geçirdim, düşündüm ki bir katil kurbanların cesetleri kaldırılırken mutlaka bir yerden izliyordur. İki blok ötede bir apartmanın ikinci kat balkonunda Toynak’ın çirkin ruhunu gördüm. Konuşmayı sevmeyen çirkin ruhunda geveze akrepler dolaşıyordu. Gördüm. Düşüncelerime yapışan düzensiz öfkeyi yıkadım ve yürüyüp yoluma gittim. Gittim ama sonra geri döndüm. Tekrar gidip tekrar döndüm. Pusuya yattım gölgelik bir yerde, çirkin ruhundaki kötülüğün kokusu hâlâ taptazeydi, hissedebiliyordum. Kırk beş dakika bekledim. Toynak dışarı çıktı ve stadyum tarafına doğru yürümeye başladı, gayet sakin ve birkaç saat önce dört canlıyı o öldürmemiş gibi rahattı. Onun gölgesi oldum, beni fark etmesi mümkün değildi. Kör bir bölgede yakaladım onu ve arkadan boyun kısmından tutarak köhne bir duvarın dibine sürükledim. “N’oluyozzzz lan!” diye hırıltılı bir çığlık attı. Kimse duymadı çığlığını, çığlık gökyüzünde kaybolup gitti. Aynı keskinlikte ona “Kes lan sesini, pis katil!” diyerek karşılık verdim. Sırtını duvara yapıştırdım, bir elim gömleğinin yakasında, diğer elim de havada asılı haldeydi.
“’Bir gün hayvanlarla konuşabilsek bize tek bir şey soracaklardır: Neden?’ diye yazmış bir kitabında Anthony D. Williams adında araştırmacı bir yazar,” dedim yüzümü iyice yüzüne yapıştırdığım Toynak’a. Tabii o zaman adının Toynak olduğunu bilmiyordum. Titriyordu ve sesler ağzından çamurumsu ve hırıltı olarak dökülüyordu. “O da kim abi, sen kimsin, ne istiyorsun?” dedi şaşırmış ve korkmuş olarak.
“Açlıklarından yararlanarak zehirlediğin o köpekleri, beslediğini düşündüğüm için yanına gelip selam vermiştim, seni takdir etmiştim, o an yüzüme bakmış olsaydın şimdi kim olduğumu bilirdin alçak herif!”
Evet, şiddet yanlısı değilim, hiç olmadım. Olmayacağım. “Şu duvarı görüyor musun, pislik herif?” dedim, “o duvar senden daha anlamlı.” Yukarıda asılı ve vurmaya hazır olan yumruğumu duvara defalarca vurdum, ona vurduğumu hayal ederek. Defalarca vurdum. Defalarca vurdum gözünün içine bakarak. “Neden lan, neden, neden öldürdün o canları?” diyerek her kelimede yumruğum duvara bir balyoz gibi çarpıp geri dönüyordu. Öyle ki ben duvara vurduğum halde Toynak kendisine vurulmuş gibi acı çekip ağlıyordu.
“Abi o köpekler mahallede herkesi rahatsız ediyorlardı. Çocuklar için tehlike onlar.” dedi ağzından aşağıya kelimelerle birlikte salya ve irin akıtarak.
“Asıl tehlike sensin, senin gibi alçaklardır.”
Ellerim ve beyaz tişörtüm kan içinde kalmıştı.
Bıraktım adamı, ellerim boşta kaldı, gömleğinin düğmeleri kopmuştu. Düşünsel acılar içinde yığılıverdi yere. Evet, memur bey, çok dövdüm onun hayalini, ruhunu paramparça ettim. Zaaflarım var bu tür konularda, nerede bir alçaklık görsem bir şey beni oraya götürüyor. Beni oraya götüren şey vicdan veya merhamet değil; tek gerçek tanrı olan sevgiye ve büyük insanlığa olan inancımdır.
“Neden yetkilileri aramak yerine, böyle bir yola başvurdunuz, herkes kendi işini kendi görmeye kalkarsa kaos oluşmaz mı?” dedi anlattıklarımı can kulağıyla dinleyen memur.
“Sonsuz bir kaosun içinde yaşıyoruz zaten, öyle değil mi? Haksızlığa, adaletsizliğe ve kötülüğe karşı tavır almayan bir insan onurlu ve erdemli bir insan değildir. Dünyaya hasbelkader atılmış olmanın zavallılığı ile ömrünü tamamlar. Nefes alıp gider.”
“Neyse, söylediğiniz her şeyi yazdım ifadenize, şu Pakize hanım dâhil. Anlattığınıza ve hastane raporundan da anlaşıldığına göre Halil Toynak’a fiziksel bir müdahaleniz yok ama duvara vurduğunuz her yumruk o yumrukları kendi yemiş gibi psikolojik olarak onu yerle bir etmiş. Gerçekte dayak yemekten beter olmuş. Dosyanın akıbeti hakkındaki gelişmeler size bildirilecektir, sonra tekrar çağrılmak üzere şimdilik gidebilirsiniz.”
***
Suç ve Ceza’nın bitiminde yaşanan bu şeyler oldukça ironik. İnsan her şeye birkaç kelime uzakta… Birkaç kırılış… Birkaç hileli adam... Ve pişkince gülümseyen illüzyonlar çağı hep peşindedir. Bu çağa ve bütün çağlara Sartre’ın bir sözü var: “Hiçbir şey değişmedi, ama yine de her şey başka bir biçimde var olup gidiyor. Anlatamıyorum. Bulantıya benziyor bu ama aynı zamanda onun tam tersi.” Eve döndüğümde hava kararmış ve gece yeni sunumlar için sahnesini hazırlamıştı. Görünmeyen bir Shakespeare figürü şöyle sesleniyordu hafızanın soğuk odasından buz çölüne:
insan kendi kıyametini kendi yazmıştır bütün çağlarda
ve inandığını söylediği tanrısına yüklemiştir bütün suçu
tarihin en zengin menüsüdür: savaş, salgın, ölüm ve kıtlık
sofradan hiç eksik olmamıştır mahşerin bu dört tatlısı
yaşama sevinci de öyle; yenilginin tarihi kadar eskidir
avuç içi kadar yer kaplar, kırılgan ve savunmasız
ama duygular treninde yolculuklara çıkan hislerin lideridir o
ışıkların söndürüldüğü sayfalarda smokiniyle ortaya çıkıp
yeniden başlatır hafızanın soğuk odasındaki yankıyı
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/4302_natgk33xlz.jpg)
Doğaya ve hayvanlara en çok tahribat ve şiddet uygulayan bir toplum olduk. Nedenselleri çok.
Hikaye benim ve hepimizin her gün tanık olduğumuz vakalar olup içten üzüldüğümüzle kala kalıyoruz. Cezasızlık egemen ülkelerde suç oranı hep fazladır.
Hikaye anlatamadığımız duygularımıza iyi bir tercüman oldu. Anlatım harika ve etkileyiciydi.
Doğayı ve hayvanı sevemeyen insan, insanları da sevemez. Ve sevmeyenler ise toplum içinde birer sinsi mayın gibidir.
Dün basında korkunç bir haberle dondum; gölgede uyuyan bir köpeği demir çubukla döven parçalayan bir insan bana göre bir katil bir vahşidir.
Bir insana bir köpek veya herhangi bir hayvan zarar veriyorsa sebebi gene insandır.
Bir doğa ve hayvan sever olarak, sizi yürekten kutlar ve teşekkürlerimi sunarım.
Selametle kal güzel yürek
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/4302_natgk33xlz.jpg)
Doğaya ve hayvanlara en çok tahribat ve şiddet uygulayan bir toplum olduk. Nedenselleri çok.
Hikaye benim ve hepimizin her gün tanık olduğumuz vakalar olup içten üzüldüğümüzle kala kalıyoruz. Cezasızlık egemen ülkelerde suç oranı hep fazladır.
Hikaye anlatamadığımız duygularımıza iyi bir tercüman oldu. Anlatım harika ve etkileyiciydi.
Doğayı ve hayvanı sevemeyen insan, insanları da sevemez. Ve sevmeyenler ise toplum içinde birer sinsi mayın gibidir.
Dün basında korkunç bir haberle dondum; gölgede uyuyan bir köpeği demir çubukla döven parçalayan bir insan bana göre bir katil bir vahşidir.
Bir insana bir köpek veya herhangi bir hayvan zarar veriyorsa sebebi gene insandır.
Bir doğa ve hayvan sever olarak, sizi yürekten kutlar ve teşekkürlerimi sunarım.
Selametle kal güzel yürek
![Dramatik Buluntular](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/202501.gif)
Dramatik Buluntular
Mesele sadece bir hayvana nasıl davranmak gerektiği değildir. İnsan, eğitimsiz insan; zihnini, belleğini ve yüreğini eğitememiş insan sadece bir canlı türüdür. Çünkü erdemden yoksundur. Çünkü varoluş nedeni sadece "bu dünyaya atılmış olmak" tan ibarettir. Bu sakat düşüncenin onarılması gerekmektedir. Bu toplumun genel yapısı böyledir. Sakat bir toplum, geleceği de sakatlar.
Selam ve saygılar kardeşim.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/224063_ge085kxkbt.jpg)
Bu hikayede, yaşamın duvar arkalarına taşınıyoruz. Bizi saran apokaliptik çıkmazların, çüzümsüzlüklerin ve dillemmaların bir parçası oluveriyoruz. Bu dünyayı nasıl bu hale getirdik'i dedirtiyor bize bu yazı. Belki kimimiz henüz farkında değil olup bitenlerin; ya da farkına varmak istemiyor-uz..!
Bir tekne gibi hikayenin denizinde seyrediyorum. Kahramanın içinde yaşadığı ortama, ruh haline adım adım eşlik ediyorum. Onun düşleri, öfkesi, çaresizliği ve umutları benim oluyor ve ben de bütün bunlarla boğuşuyor ve sorguluyorum. Dahası, köpeklerin öldürülmesinden ben de derin bir acı duyuyorum; benim de elim kanıyor ve ağrıyor. Ben de çaresizim...
Evet, değerli yazar; takip ettiğim, ancak her zaman yorumlayamadığım kıymetli bir kaleme sahipsiniz. Misyon sahibisiniz. Kaygıları ve arzuları olan bir toplum insanı ve aydınısınız. Nitekim toplumsal kargaşanın güncel etkilerine değiniyor ve çoğu kez iyi alıntı ve kavramlarla aydınlığa kavuşturuyorsunuz bizi. Böylece duru ve yalın üslubunuz sayesinde meramınızı anlamamız kolaylaşıyor.
Dahası, "problemleri" didiklerke, sosyal, kültürel ve psikolojik olguların bireysel plandaki etkilerinini cesaretle sorguluyor ve çözümler arayışı sunuyorsunuz; ki kanımca, bu da çok önemli bir perspektif ve kalitedir edebiyat için.
Bu nedenledir ki kaleminize hayranım, sayın Dramatik Bulutlar.
Yazma gücünüz hep daim olur, dilerim.
Çok teşekkürler, saygımla, efendim.
![Dramatik Buluntular](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/202501.gif)
Dramatik Buluntular
Selam ve saygılar...
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/210267_g3rjchpjb1.jpg)
Çok güzel bir sosyal ve psikolojik analiz .Satere, Şekpir hele Suç ve Ceza....
Ve:
Çok güzel bağlamışsınız:
'Dosyanın akıbeti hakkındaki gelişmeler size bildirilecektir, sonra tekrar çağrılmak üzere şimdilik gidebilirsiniz.”
Evet,dosya savcılığa verilecek
İnceleyecek olan savcı 'TAKİPSİZLİK KARARI' verecek yanında örnek insan belgesi vermeli derim.Sn yazarı da seçiciyi de okuyanları okuyacak olanları da kutluyorum.
![Dramatik Buluntular](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/202501.gif)
Dramatik Buluntular
Saygılar.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/226863_6592644837.jpg)
Merhaba Sayın Dramatik Buluntular ,
yazınızı sonuna kadar bitmesini istemediğim bir kitap gibi okudum.
İçerik ve verilmek istenen mesajlar çok
yönlü ve kayda değer nitelikteydi.
Şiirleri ve yazılarını her yönüyle çok beğendiğim ve takdir ettiğim değerli bir
kalemsiniz .
Yazı , in- san sözcüğünü anlamsal
olarak detaylı bir sorguya açtı .İçinde doğduğumuz aileden başlayıp , sokak , mahalle , şehir , ülke v.b bir çok koşulun
şekil verdiği bir canlı türü olarak çok tehlikeliyiz. Bu tehlikeli canlı kötü emellerin hakim olduğu bir ortamdan geliyorsa maalesef ki iyi niyetli diğer tüm canlıların da yaşam alanını , özgürlüğünü
ve ruhsal varlığını kısıtlıyor.
" Köylü kurnazlığına" sahip canım ülkem insanlarının da birçoğunda varolan bu kötü , bencil ve anlamsız davranış ve söylemler çok can yakmakta maalesef...
Saygılar ...
![Dramatik Buluntular](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/202501.gif)
Dramatik Buluntular
İnsan bütün çağlarda sorgulanmıştır, en çok bu çağda.
Ve gittikçe maalesef daha da kötüye gitmektedir.
Bize düşen ise her zamankinden daha duyarlı olmaktır.
Yoksa, Cioran'nın dediği gibi "İnsan yeryüzünün kanseridir" sözünü onaylamış oluruz.
Saygılar...
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/173813_m50npfrkci.jpg)
Çok güzel bir hikaye. Bir kedi annesi ve çocukluğunda köpeği zehirlenerek öldürülmüş biri olarak okuduğum her satıra hak verdim.
Olaya dair anlatımın dışındaki söylemler de oldukça samimi. Benzetmeler süs olsun diye yapılmamış. Teşekkür ederim. Günü güzel kıldınız
![Dramatik Buluntular](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/202501.gif)
Dramatik Buluntular
Dünya hepimizin, bütün canlıların ve hatta ağaçların, bitkilerin, çiçeklerin...
O yüzden iyi kalpli olmak zorundayız ve kötülük üreten sistemin kölesi olmamalıyız.
Saygılar...
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/227381_5383461328.jpg)
can insanda olmayınca kıymetsiz oluyor. Hayvan sahiplenmek evlatlık almakla eşdeğer olmalı. sokaklar o habis ruhlu bencillerin işkence ettiği zavallılarla dolu. sonra kısır döngü başlıyor bu sefer ruhunu sefil ettikleri hayvanlar saldırmaya başlıyor.
bu hayvan sevgisi değil biraz bakıp sonra sokağa atmak. Şahıs kimliğine işlenen dna örnekli kimlik verilmeli özellikle köpeklere. yoksa önüne geçilmez bu cinayetlerin de işkencelerin de.
lisedeyken kangal köpeğimiz vardı, o kadar heybetliydi ki havlamasına gerek yoktu gören sokağa girmezdi. Sonra komşu zehirlemiş. beddua etmedim ama ciğerimiz yandı onun çaresiz koca gövdesinin çırpınışına.
yıllar sonra o komşu da öldü, dediler ki midesindeki bir rahatsızlıktan ağzından köpükler saça saça ölmüş.
![Dramatik Buluntular](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/202501.gif)
Dramatik Buluntular
![Nevmizan](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/227381_5383461328.jpg)
Nevmizan
Hayvan sahiplenmek şiddetli yasalarla korunmalı. Hali hazırda sokaklarda insanların terkettiği canlar da rehabilite edilip sahiplendirilmeli .
Sokakta yaşayamayan hayvanı barınağa alarak iyilik etmiyoruz ölümünü uzatarak acı çektiriyoruz. Sokakta beslemek de iyilik değil çünkü çoğu şiddet görmüş insandan nefret ediyor.
Hayvanat bahçesi, hayvan barınağı en ilkel ortamlar.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/219680_4953589582.jpg)
Her canlınin yaşam hakı kutsaldır
Ne zamanki karşımızdaki her canlıyı kendimiz sayarsak o zaman kılına zarar vermeyiz
Ben cok yoruldum bu konuda anlatamıyorsunuz onlara
Birde seni camlardan ordan burdan seyredip küçümser gibi bakışlar
Umrumdamı hıç
Ablam şu sözünü
Eskiden beri sevdin onları anlamsız gelirdi
Taki kizimin istegiýle aldiğım miyayi tanıyinca
Sonra sokaktaki hayvanları tanidim
Hıc farkında değilmısim onlarin kocaman yureklerindeki karşilıksiz sevgilerinin
Hepsini bir kisiliği var bizim gibi duygulari var
Onları çok sevıyorum
Duyarlı yüreğınız için tesekürler
Saygılar
Larmina tarafından 13.8.2023 13:37:17 zamanında düzenlenmiştir.
![Dramatik Buluntular](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/202501.gif)
Dramatik Buluntular
Saygılar...